Wie is het waard?

Op mijn voorlaatste blog (is zwijgen goud) kreeg ik één reactie die me aan het denken zette: ‘delen, maar dan wel met mensen die je vertrouwen waard zijn.’

Hoe fijn zou het zijn als dat zou kunnen: delen met degenen die je vertrouwen waard zijn. De ervaring leert dat dat nog niet zo eenvoudig is. Er zitten meerdere kanten aan die ideale situatie en die vragen een benadering van om-denken.

Voordat ik na 48 jaar min of meer zwijgen echt naar buiten kwam met mijn verhaal, had ik het een aantal keren gedeeld: met verschillende therapeuten, met een vriend, met een familielid. Allemaal mensen die je vertrouwen waard zijn, toch?

De therapeuten hoorden mijn verhaal aan en waren er toch van overtuigd dat mijn problemen niets te maken konden hebben met mijn misbruik verleden. Ofwel het misbruik zou een gevolg zijn van een dieperliggend probleem, ofwel mijn problemen waren heel anders dan die ontstaan na misbruik. Ondertussen weet ik wel beter, toen geloofde ik mijn therapeuten en was stiekem ook wel een beetje opgelucht dat we het daar niet over hoefden te hebben.

De vriend gedroeg zich als een echte vriend: hij kwam naar me toe, ik huilde zijn zakdoek vol en daarna gaf hij me een boterham. Door deze gebeurtenis begon er een lichtje te branden in mij: hee, mijn verdriet dat zo onbegrepen en kwetsbaar voelt, is iets waard. Deze vriend kwam speciaal naar mij toe om het serieus te nemen en me bij te staan. Meestal kruip ik weg in eenzaamheid en kom er pas weer uit wanneer het voorbij is. Deze daad van echte vriendschap was een openbaring.

Het familielid belde ik huilend op. Hij wist niet wat hij ermee aan moest en kwam niet verder dan: ‘o, o, o’. Toen was het erg. Ik sloot mezelf af, ervan overtuigd dat ik het alleen moest oplossen en dat niemand het waard vond naar mijn verhaal te luisteren. Toch heb ik er geen oordeel over. Soms gaat dat zo. Het ongemak en onvermogen met zulk onbekend verdriet om te gaan.

In 2011/2012 kwam het misbruik in de kerk in het nieuws. Openhartige verhalen in de krant, op de televisie, op de radio van mensen die als kind misbruikt waren. Zoveel herkenning in de gevolgen. Ik kon alleen maar beamen: dit heb ik ook, ja, dat ook, nu je het zegt, ja, o, ik ben dus niet gek. Zou het toch zo zijn dat het oeroude misbruik zoveel kapot heeft gemaakt in mijn leven?

Verhalen van mensen die het deelden aan iedereen, niet alleen aan mensen die het waard zijn. Maar misschien ook weer wel.
Was mijn therapeut het waard? Die schatte het verkeerd in. Het familielid kon het niet aan.
Wat betekent dat: het waard zijn?

Ik, als lezer van de krant, begreep onmiddellijk de verhalen en ze hebben mijn leven veranderd.
Eerst stortte ik in in de vorm van een burn-out, daarna publiceerde ik mijn gedichtenbundel, vertelde het mijn zus, mijn kinderen, mijn ouders en broers en werd door de huisarts ernstig toegesproken: ‘ga in therapie!’ (daar had ik helemaal geen zin meer in, toch gedaan), kwam in contact met stichting kunst uit geweld, deed mee aan exposities, kwam in contact met lotgenoten via de rode tent van Hanny Lynch en verkeer met ups en downs in steeds betere lichamelijke en geestelijke gezondheid. Ik krijg mijn leven weer terug.
Door het openbaar te delen komt het terecht bij iedereen: bij verkeerde mensen en bij mensen die er op wachten, misschien omdat er in hun omgeving niemand is die er oor voor heeft. In het beste geval uit onvermogen, vaak ook uit zelfbehoud: dan is ontkennen makkelijk.( Helaas pindakaas voor degene met het trauma: die staat weer in de kou en als het een beetje tegenzit krijgt die ook nog de schuld van b.v. ruzie in de familie.)

Dankzij mensen die wel de openbaarheid zoeken, zich tegenover Jan en alleman kwetsbaar durven opstellen krijg ik mijn leven weer terug. Ik geef het stokje graag door en zoek ook zelf de openbaarheid zodat steeds weer opnieuw wordt gezegd:
ik heb niets om me voor te schamen, ik was een kind dat wandelde in Gods vrije wereld en werd ernstig beschadigd door een jongeman. Ik was niet de enige. Die dingen gebeuren nog steeds en hoe gaan we daarmee om? Het is tijd de wonden te laten helen in de frisse lucht i.p.v. te laten etteren in het verborgene.

Mijn respect voor iedereen die zo kwetsbaar en krachtig deelt in het openbaar met als doel: heling.

Uit liefde.

4 gedachten over “Wie is het waard?”

  1. Dieke, ik denk dat de meeste mensen het waard zijn om ons verhaal mee te delen. Zelf heb ik geen misbruik meegemaakt, persoonlijk. Wel onderdrukking, thuis, en een nare echtscheiding van mijn ouders. Maar vooral heb ik mijn pijnpunten opgelopen door mijn anders zijn. De pijn van niet begrepen worden, niet gezien worden zoals ik ben, er niet mogen zijn omdat ik de wereld anders zie en er anders mee omga. En zelfs dat pijnpunt is heel menselijk. Misschien gaat het in het delen van verhalen daarom: Dat we de wereld een beetje menselijker maken?

    Bovendien: Openheid verreist niet alleen kracht, het maakt je ook krachtiger!

    1. Precies, José.
      Menselijker wereld: wereld waarin plek is voor alle smaken. Maar ja, als er niet gedeeld wordt weet je niet van de ander. Als je zelf niet durft te delen blijf je angstig en timide en klein. Heb jij ook een blog? Ik heb al een tijdje niets van je gelezen. Dat wil ik wel graag, lezen van jou.

  2. Mijn eigen ervaring is inderdaad: Delen = Helen.
    Elke keer dat ik het vertelde, kwam ik opnieuw uit m’n schulp gekropen en liet ik mijn ware en kwetsbare Ik zien. Ik heb er na 42 jaar voor gekozen om het misbruik door mijn vader te vertellen aan de mensen die mij vanaf klein kindje af aan gekend hebben. Ik heb mijn verhaal verteld door een brief voor te lezen die ik geschreven had. Deze brief had een open en eerlijk karakter, absoluut niet bozig, of verwijtend. Juist heel veerkrachtig. Niet dat ik me iedere dag zo voel hoor, maar ik wilde de mensen ook weer achterlaten met het gevoel dat ik er wel kom. De reacties waren erg verschillend. Niet iedereen hield het droog, sommigen waren heel erg verbaasd en anderen hadden wel een vermoeden gehad. Maar mensen reageerden wel heel positief op mijn eerlijkheid en vonden het ook moedig.
    Voordat ik de brief schreef en het besluit genomen had om mijn onthulling te doen na 42 jaar, vroeg ik me ook af wat deze actie voor een uitwerking op de langere termijn zou hebben.
    Sommige mensen zijn inderdaad wat ‘stiller’ geworden in het contact. Dat respecteer ik ook. Anderen zijn zeer duidelijk in hun steun voor mij. Uiteraard doet me dat heel erg goed.
    Maar het risico dat ik mensen zal verliezen, heb ik bewust genomen. Ik voel me daar ook niet gekwetst door. Ik heb liever mensen om me heen die ik vertrouwen kan en die er ook daadwerkelijk voor me zijn. Want laat ik eerlijk zijn: niemand kan me ooit nog zo pijn doen als mijn vader jaren geleden gedaan heeft. Die pijn heeft me al dusdanig getekend in mijn pas beginnende leventje, dat had ik toen nog helemaal niet door.
    Nu wel. En die pijn neem ik de rest van het leven met me mee.
    Olifantenhuid? Nee, ik zie het als littekenweefsel. En da’s ook hard en dik!

    1. Heel herkenbaar, Britt.
      Heling is mogelijk en het litteken blijft altijd.
      Kiezen voor jezelf is kwetsbaar omdat het iets verandert in de verhoudingen en je weet nooit hoe dat uitpakt. Daarom ook bijzonder krachtig.
      Dank voor je mooie brief. Ik lees het nu pas, sorry voor de late reactie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *