Welkom, depressie

De afgelopen maanden was er, naast al het mooie, leuke, blije en rijke wat er in mijn leven is, een onderstroom van somberheid en zwaarte die ik niet kon ontcijferen.
Het voelde als een doffe deken die op me kwam liggen, of een zwarte rivier die onder mijn dagelijkse bewustzijn stroomde.

Ik herken deze gast van vorige keren. Toen ging ze ook weg, maar pas nadat ze me helemaal had uitgeput en ik ten einde raad bereid was om pillen te gaan slikken, wat ik toch weer niet gedaan heb.
Dit deed me soms huilen, soms kwaad worden, soms kwamen er inzichten, verlichting, maar toch telkens kwam ze weer op: donker, dof, somber, zwart en deed me uiteindelijk zwijgen en sloot ik me af.

Een paar dagen geleden werd ik wakker en ik voelde onmiddellijk: die donkere deken, die zwarte onderstroom is er niet. Verdwenen? Opgelost? Weggegaan? Wie weet.

Na het douchen, aankleden pakte ik mijn laarzen, sleutels, riem van de hond, en toen….daar wassie weer, de zwarte, donkere deken. Ok, depressie, helaas, het is blijkbaar nog niet de tijd om mij te verlaten.

Ik opende de deur en met dat ik dat deed herinnerde ik me opeens de strekking van een gedicht van Rumi:

De herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg
Elke ochtend weer nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase……

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt
de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.’

Zou ik het durven? Het voelde als het binnenwandelen in de bek van een leeuw. Opgegeten zou ik worden, verdwijnen, verliezen.
Toch vertrouwde iets in mij de woorden van Rumi, misschien door de gelijktijdigheid van de komst van depressie en het openen van de deur.

Ik voegde de daad bij de gedachte: Welkom depressie, wat wil je mij vertellen?
Onmiddellijk na deze uitnodiging veranderde depressie van een doffe zwarte deken of onderstroom in een scala van gevoelens. Er stapten kleurrijke gasten naar binnen die zich voorstelden en ik heette ze welkom: welkom misselijkheid, welkom angst, welkom moeheid, welkom verwondering, welkom verdriet, welkom humor.

Diep in mij begon het zacht te zingen.

Dit was mijn lang gekoesterde verlangen: dat ik kan leven zoals ik ben, met alles wat er is, zonder mijzelf te onderdrukken.
Dit voelt als een nieuwe aanzet.

2 gedachten over “Welkom, depressie”

  1. Wat prachtig beschreven Dieke, en belangrijker nog: wat een moed! Je kunt hun bezoek uitzitten, stil wachtend op hun vertrek, maar ze zullen inderdaad elk een boodschap hebben. Mooi hoe je je daarvoor opent. Als ze straks weer vertrekken ben jij inzichten rijker.
    Zwaar is het wel, en daar wens ik je vel sterkte mee.
    💛

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.