Waarom traumaverwerking als je ouder bent

Zo, het moet er maar van komen, schrijven over dit onderwerp. Op mijn vrije dag, met zowel inspiratie als tegenzin.
De tegenzin zit ‘em in het feit dat buiten de zon schijnt, ik vrolijk wil leven en niet wil kijken naar dat wat pijn doen. Inspiratie omdat ik weet dat ik er niet mee weg kom, met niet kijken en niet delen wat er op mijn hart ligt. Er is een noodzaak tot introspectie, kijken, voelen, beleven, uiten en loslaten wat loslaat.
Ik geloof niet zo in actief loslaten. Wat loslaat, laat los. Wanneer dat niet zo is, dan is er nog werk te doen, te verwerken, te doorvoelen en dan, als je weer boven water komt kun je zeggen: nu laat ik het los. Niet voor het koppie onder gaan.

Als je al decennialang leeft met een onverwerkt trauma, dan heb je overlevingsstrategien ingezet in een ver verleden en die mechanismen verfijnd en je eigen gemaakt als waren het jouw eigen onvervreemdbare karaktertrekken en eigenschappen.
Klopt niet.

Toch zorgden deze voor mij ervoor dat het voor therapeuten moeilijk was vast te stellen wat er nu met me aan de hand was. Ik leek normaal te functioneren. Viel alleen wel vaak uit op mijn werk. En ja, was al twee keer gescheiden en had een voorkeur voor vrouwonvriendelijke mannen waar ik dan aan bleef plakken. ik ben nu in totaal 6x overspannen/burn-out geweest, waarbij ik telkens minimaal 1 maand, maximaal driekwart jaar uitviel. Na de laatste keer heb ik deeltijdontslag genomen om wekelijks 1 dag extra voor herstel en therapie te kunnen inbouwen.
Kortom: had ik nu een trauma of niet? De meningen waren verdeeld. Ik had het gevoel dat ik mijn eigen trauma moest promoten. Ja, luister, er is toch echt wel iets met mij aan de hand, geloof je me?..

Waarom wilde ik dat eigenlijk, erkenning van het trauma? Waarom niet gewoon doorleven zoals ik al 48 jaar had gedaan?
Het antwoord is heel simpel: het ging niet meer. Ik had teveel stress en te vaak zat ik langere tijd in een depressie. Omdat ik zulk vrolijk en positief werk heb (ik geef gitaarles) had ik ook mijn krachtbronnen die me energie gaven en me lieten ervaren dat er ook een andere werkelijkheid is. Die van muziek en het gewone leven waren zoveel fijner, dat er schijnbaar geen reden was om soms zo somber te zijn en overspannen te raken. Maar mijn verdedigingsschild die het trauma onder controle hielden werd zwakker. Ik ging meer voelen. Mijn chronische stress, mijn eenzaamheid, dissociaties kwamen op de voorgrond en onder de pet houden ging niet meer.

Verhalen van lotgenoten in de krant zorgden ervoor dat ik dagen huilend op de bank zat, ik kon niet meer.

Na een jaar onderzoek bij de GGZ was men eruit: ik had officieel een Trauma. Joepie! Want dat betekent ook: traumatherapie. Met dezelfde inspiratie en tegenzin als ik dit artikel schrijf, begon ik aan EMDR. voor mij een beginpunt. Na 23 sessies was het voor de GGZ een eindpunt. Er waren nog wel een paar dingetjes, maar die waren te zwak om er weer een vervolgtraject op toe te passen.

Helaas werd niet erkend dat ook in je lichaam nog herinneringen liggen verankerd. En dat waren nu net de dingetjes die de scores lieten zien als: niet normaal. Teveel spanning nog. Lichaamsgerichte therapie zou mooi geweest zijn, maar ik was er te goed aan toe.
Een paar jaar had ik geen therapie meer, en toen wegens een burn-out weer thuis. Mijn hart protesteerde tegen elke inspanning die ik deed. Protesteerde sowieso, ook al deed ik niets, overdag en ‘s nachts. Hart was er helemaal klaar mee, met mijn manier van leven. Tja, als je niet voelt waar je grenzen zijn, dan ga je er dus telkens overheen. Naar de cardioloog, onderzoeken. ‘Mevrouw, uw hart is in prima conditie. U heeft een conditie van 147% van wat op uw leeftijd verwacht kan worden.’ Een bètablokker bracht uitkomst en na een maandje slikken klopte mijn hart weer normaal en kon ik stoppen met de medicijnen.

Gelukkig heb ik nu therapie, buiten de GGZ, die heel goed aansluit bij wat ik nodig heb. Winstpunten:
Ik ga voelen waar mijn grenzen liggen. (Die zijn helaas veel eerder bereikt dan ik leuk vind.)
Ik ervaar mijzelf veel vaker als best wel leuk.
Ik krijg langzaamaan het gevoel dat mijn leven van mij is. Durf ook meer te genieten van die ene vrije dag, accepteer dan maar dat ik weinig geld heb. Beter zo en het gevoel hebben dat ik leef, dan me over te leveren aan een te vol leven dat ik helemaal niet aankan en weer in te storten. Dat kan ik me niet meer veroorloven. Zo heb ik ook nog eens plezier in wat ik doe.

Helen op latere leeftijd gaat met vallen en opstaan, met telkens heel veel tijd nemen om meer dat hele gevoelige en pijnlijke kunnen en durven door te voelen en dan liefdevol los te laten.
Helen houdt in dat je onder ogen ziet dat je een moeilijk leven hebt gehad, ook al snapte jij en je omgeving niet helemaal waar dat nou in zat. Als jij je eigen wonden onderkent, al twijfelt iedereen aan het bestaan ervan en je ze gaat verzorgen, wordt je leven anders.
Helen houdt in dat je pas jezelf bent als je jeugd voorbij is en je in een latere fase van je leven zit.
Helen houdt in dat je beseft dat je ook dan, na je 50ste opnieuw kunt beginnen. Niet met een nieuw gezin of zo, of een andere studie, maar wel met een overstap van overleven naar leven.
Het voelt als incarneren in dit leven, in dit lijf. Een nieuw leven starten in dit leven en het karma van de eerste helft kunnen verwerken en loslaten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *