Tagarchief: Zingen

Zingen kan je helpen te helen

De reis van trauma naar heling heeft meer weg van een expeditie door onbekend en af en toe gevaarlijk gebied, dan van een kant en klaar georganiseerde reis.
Na elke afdaling in een dal van depressie en moeilijkheden heb je weer een ander uitzicht, blijkt de werkelijkheid er weer anders uit te zien en de weg naar je doel weer gewijzigd te zijn.

Gelukkig zijn er hulpmiddelen zoals therapie, goede vrienden, lotgenoten, lichaamswerk, creatieve vormen en nog veel meer, die je helpen de expeditie met succes te kunnen volgen zonder te ver te verdwalen of aan andere gevaren ten prooi te vallen.
In dit artikel ga ik het hebben over zingen.

Zingen met je stem is voor mishandelden en misbruikten een gevoelig iets. Logisch ook: het eerste wat dader deed was: je de keel snoeren. Soms letterlijk, soms met woorden en dreiging. Soms zijn ook je mond en keel voor heel andere dingen gebruikt dan praten of zingen die, zeker voor een kind heel traumatiserend zijn. Jezelf uiten met je stem wordt dan beladen. Je lichaam heeft de ervaringen opgeslagen en interpreteert het je uiten met je stem als gevaarlijk, levensbedreigend.

Zingen:
Nu is er een verschil tussen zingen als techniek en zingen in verbinding met je lijf, je gevoel, je ‘zijn’. Ik ga verder met de laatste manier.
Sinds een paar jaar heb ik zangles van een geweldige lerares, volgens de Lichtenberg methode. Dit is minder een zangtechniek, maar verbindt het zingen met je lijf, je emoties, je waarnemingen. Het geeft je de kans te ‘zakken’ in je lichaam, verbinding te voelen en voor je gevoel koude of bevroren delen mee te laten doen. Altijd met een vriendelijke uitnodiging, zonder dwang of oordeel. En, je stem gaat daardoor klinken. Voor mij telkens weer ontroerend, soms speels, ondeugend en soms komen er tranen. Ook dat mag.

Zoals afgelopen zondagmiddag, tijdens een lange sessie met een docente van het Lichtenberg-instituut die ook fysiotherapeute is en osteopaat.
Na een kwartiertje nodigde ze me uit te gaan zitten op een stoel en vroeg mij of het goed was dat ze mijn rug en nek zachtjes ging masseren. Zij voelde goed, had een warmte en goedheid om zich heen die aangenaam was. Na mijn toestemming raakte ze mij aan. Het was erg spannend, dat gebied, ik merkte dat er zoveel onveiligheid opgeslagen was in de spieren, pezen en het bindweefsel. Heel geleidelijk kwam er ruimte en zachtheid in, misselijkheid kwam op en ebde weer weg, tranen kwamen en ook het verdriet loste op. Tijdens het masseren zong ik, wanneer ik kon, lange tonen. Het zingen zelf zorgde voor een verbinding met de spieren, pezen, bindweefsel en bracht die ook in beweging door de trilling van het zingen. Er kwam ruimt, licht en ontspanning in dat gebied.
Na deze massage zongen we verder en kwam ik op een punt van loslaten en overgave aan iets onbekends. In deze veilige omgeving kon ik dat een beetje toelaten en, hops, daar kwam een stem uit mij naar boven, waarvan ik lang vermoedde dat die er was maar nooit kon horen. Een bevestiging dat ik niet helemaal gek ben en van binnen ‘wist’ dat dit er wel in zit.
Tot slot nog een deel op de gitaar gespeeld, alsof ik zong, in verbinding met mijn stem/ strottenhoofd. Opeens begreep iets in mij dit. Ik speelde en toen ik klaar was zag ik de docente en mijn eigen docente met tranen in hun ogen. Het is dus fundamenteel anders. Zingen/spelen vanuit techniek, of in verbinding met lichaam, ziel, innerlijk. Of je nu iets simpels speelt of iets ingewikkelds. Muziek is in essentie geen techniek maar het zingen van de ziel vanuit een muzikaal voelend lichaam.

Zo kan zingen je helpen het contact tussen je ‘zijn’ en je lichaam te herstellen zodat je meer kunt wonen in je eigen lijf.