Tagarchief: trauma

Ik heb iets te vieren

Ik trakteer mezelf op chocola en verse koffie. Er is iets te vieren.
Al lang voorvoelde ik dat deze verandering eraan zat te komen, maar wist niet hoe, wanneer het moment zou plaatsvinden waarop de balans zou doorslaan.
Nu, gisteren dus, maar ik besef het pas vandaag. Alsof mijn gevoel een beetje achterloopt.
Het is in feite heel gewoon. Alsof ik op vakantie ben, terwijl een volle werkweek voor me ligt, er niets is veranderd in mijn praktische, financiële, of persoonlijke leven.

Het kwam door een eenvoudig gesprek bij mijn haptonoom. Ik had vorige week de afspraak af willen zeggen omdat ik de noodzaak van een sessie niet meer inzag. Zoals gewoonlijk bij mij was ik daar te laat mee, en dus zat ik gisteren toch bij haar.
Vanaf mijn eerste sessie met haar verbaasde ze zich erover dat ik alles zo goed aanvoel. Fysieke intelligentie. En dat ik wat er gebeurt goed kan verwoorden. Verbaal vaardig. En dat ik inzicht heb in mijzelf. Ontwikkeld reflectievermogen. En dat ik eigenlijk alles weet en kan wat nodig is om een vervullend leven te leiden zoals bij mij past, maar dat ik het gewoon niet doe. Er niet op vertrouw. Wantrouwen in mijn eigen zijn en kunnen.

In januari zat ik voor de eerste keer bij haar, herstellende van mijn 5e (ja, echt, ik heb ze geteld) burn-out. Begonnen in november vorig jaar. Deze was heftig, ik dacht dat ik het aan mij hart had met een hart dat pijn deed en 24 uur per dag onregelmatig klopte. Dag en nacht. Na onderzoek bleek dat ik een goed hart heb die fysiek gezien het prima doet en alleen een beetje van slag is, letterlijk. Dus pilletje om dat tegen te gaan, na een half uurtje na inname klopte mijn hart weer normaal. Vervolgens duurde het nog wel een paar maanden voordat ik bij mijn positieven was gekomen en mijn innerlijke accu weer stroom kon genereren. Pillen slik ik niet meer.

En nu, bijna 7 maanden later, kan ik vieren dat de knop om is, waarbij ik mijn haptonoom en homeopaat allebei bedank vanuit de grond van mijn hart over hun openhartigheid, waar ik ook om vroeg, om hun vermogen de wijsheid van mijn lichaam te vertalen in woorden en mij vervolgens een schop onder de kont te geven: ga zwemmen zonder zwemvest, dat kun je allang. Vertrouw.

Ja, maar hoe dan? Hoe werkt dat? Ik ben het niet gewend. Heb het nooit gedaan. Vertrouw meer op zwoegen en het zwaar hebben.
Het antwoord is zo simpel: geef jezelf ruimte om te Zijn en te Spelen en te doen wat je wil op een manier die bij je past. Precies de zakelijke belofte van mijn gitaar- en muziekpraktijk.

Geen therapie meer, geen trainingen, die ik soms deed uit angst, soms uitvluchten zijn geweest om mijn gebrek aan vertrouwen en onvermogen om op eigen benen te staan te omzeilen. Vanmorgen zou ik eigenlijk een webinar beluisteren. Heb het niet gedaan. Koffie, chocola en schrijven paste beter. Moet alles wat ik weet en kan gaan toepassen. Er ligt nog een berg heerlijke kennis en vaardigheden te wachten.

Ik ben nu 57 jaar, ben in mijn vroegste jeugd door heftige gebeurtenissen (waaronder seksueel misbruik) getraumatiseerd en heb daardoor geleerd mijn diepste zelf te wantrouwen, raar en belachelijk te vinden en heb een leven geleid half buiten mijzelf. Heel vervreemdend, verwarrend, destructief en naar, wanneer ik in dat stuk zat buiten mijzelf.
Ik heb nog steeds butsen, triggers en littekens, maar weet dat mijn gezonde zelf gegroeid is, het trauma voor zover ik weet, geheeld en dat ik dit nu achter me kan laten.
Ik kan eindelijk volwassen worden nu het gekwetste innerlijke kind de aandacht heeft gekregen die het nodig had.

De kracht van lotgenoten

Dankbaar ben ik, dat ik lotgenoten ken. Voor de rode tent van Hanny Lynch. Voor stichtingen zoals Revief, CELEVT, kunst uit geweld opgericht door Esther Veerman.

Want: natuurljk ben ik blij dat ik leef. De drang naar leven is groot en bijna onverwoestbaar, ook in barre omstandigheden.

Grensoverscheidend gedrag, zoals seksueel misbruik, huiselijk geweld en mishandeling zo verantwoord wordt genoemd, heeft grote gevolgen voor je leven.

Ik weet er van alles van.
Het heeft invloed op alles (lees hier het boek met die titel).
Hoe je je voelt, hoe je prestaties op school zijn, hoe gezond je bent, hoe je met seksualiteit omgaat, welke partner je kiest, of je het geweld kunt stoppen, je gevoel van eigenwaarde, hoe je je kinderen opvoed, enzovoorts.

Contact met lotgenoten is belangrijk en helend. Je kunt open spreken, je wordt begrepen, je herkent je in verhalen van anderen, je ziet hun pijn die ook jouw pijn is.
Vergeten herinneringen komen boven en krijgen een plek. De puzzelstukjes van je leven vormen steeds meer een samenhangend geheel.

Dit is steunend en helend. En, je zou het niet zeggen omdat tijdens contact toch heel moeilijke onderwerpen gedeeld worden, je wordt er vrolijk en levenslustig van.

Na alle therapieën die ik gevolgd heb, het uitbehandeld zijn, blijven toch de wonden van mijn leven: de ongezonde keuzes, de gevolgen die zij hebben op mijn leven, mijn werk, mijn gezondheid, mijn financiële situatie, mijn relaties, mijn kinderen.
En de gewoontes die zijn ingeslepen na 50 jaar leven met PTSS zijn ook niet een twee drie weg te poetsen.
Dat is soms moeilijk te accepteren. Contact met lotgenoten helpt echt. Ik ben er gezonder door geworden. Letterlijk, fysiek. Gevolg van het praten over de blokkades die ik had omtrent onderzoeken.

Ik krijg weer hoop en voel me met recht dankbaar. Dankzij die dappere mensen die opstaan tegen geweld ondanks dat het zo’n pijn doet, die hun gekwetste ziel openstellen voor anderen zodat zij ook moed krijgen Het Geheim te delen, uit de ellende te stappen en de weg naar heling in te slaan.

Hoe wil je je voelen?

Hoe wil je je voelen?

Vandaag werd mij de vraag gesteld: ‘hoe wil je je voelen?’
Dit deed me schrikken: hoe wil ik me voelen… Niet: ‘wat wil je doen’, of: ‘wat wil je bereiken’, of: ‘wat vind je belangrijk’, maar: ‘hoe wil je je voelen?’

Ok, dacht ik, dat ga ik onderzoeken.
Na de koffie stapte ik in de auto, op weg naar Leiden waar ik een les zou gaan geven. En daar, op de A4, midden op het Prins Clausplein gebeurde het: ik werd overspoeld door iets… Emoties, geen verdriet of woede, maar een schreeuw. Ik begon te schreeuwen in de auto. Het was niet te stoppen. En het was eng, want ik reed op de snelweg. Mijn waarneming van wat er gebeurde was niet de werkelijkheid. Ik had het gevoel dat ik heel langzaam reed en dat de auto’s voor mij bijna stil stonden. Ondertussen reed ik bijna 120 km en de anderen dik 100 km.

Tegen de tijd dat ik in Leiden aankwam was het schreeuwen gestopt. Ik was van slag. Voelde veel tintelende energie, mijn benen voelden raar en ik was duizelig. Op de een of andere manier ben ik aangekomen, heb de les gegeven en ging weer terug.

Later, tijdens de wandeling met de hond, heb ik deze gebeurtenis zo goed als kwaad dat het ging geanalyseerd.
De vraag die ik me stelde was: waarom kwam die schreeuw naar boven en wat betekent die?

Bij de analyse hield ik contact met mijn gevoel. Wat ik nu wel weet is dat mijn lichaam niet liegt. Die weet beter dan mijn hoofd wat er speelt. Dit kwam er uit:

Mijn wil: tijdens die traumatische gebeurtenis nu 51 jaar geleden was het niet handig mijn wil te uiten of zelfs maar te voelen. Mijn wil was levensgevaarlijk. Ik kon toen alleen overleven door mijn wil te bevriezen en de wil van de ander te volgen. De inprenting was: mijn wil zorgt ervoor dat ik sterf, de wil van de ander zorgt voor overleven. Is dit nu zo bewust geweest in mijn leven? Nee, niet echt. Ik herinner me wel veel momenten waarin gevraagd werd naar mijn wil. En dat wist ik dan niet. Ik raakte in de war van die vraag. Vond wat anderen wilden belangrijker terwijl ik wist dat ik dat maar beter niet kon zeggen omdat dat raar is. Vond wel manieren om via een omweg mijn wil te realiseren, maar de openlijke confrontatie van de wil, zoals die normaliter tijdens de pubertijd plaatsvindt, heb ik nooit gekend. Ik vermeed altijd de confrontatie. Soms, wanneer twee mensen iets totaal anders van mij wilden, raakte ik in paniek: dit kon ik niet oplossen. Een open wond werd het: het onvermogen de eigen wil onbekommerd te voelen en te herkennen in relatie met anderen. Op relationeel, professioneel of seksueel vlak: wat wil ik? Geen idee, ik kan me heel volgzaam opstellen.

In dat licht zie ik mijn hang naar eenzaamheid, aan alleen zijn: dan hoor ik minder de wil van anderen en kan ik me rustiger voelen en ontspannen. Hoef dan niet zo alert te zijn.

Hoe wil ik me voelen? Ik wil me op mijn gemak voelen terwijl ik me vaak opgejaagd voel. Ik wil me verbonden voelen en voel me vaak eenzaam. Ik wil me geliefd voelen en kamp met een slecht gevoel van eigenwaarde. Ik wil er toe doen en voel me vaak nutteloos: iemand die makkelijk uitgewist kan worden, vergeten, onbelangrijk.
De vraag naar mijn wil zorgt voor een clash aan gevoelens in mij. Brengt me in verwarring en zorgt voor onrust.

Dat is wat trauma doet: je hebt geen idee dat je nog in trauma-tijd leeft en dat de dader nog aanwezig is in van alles. Ik wist niet bewust dat ik zo’n probleem had met het voelen van mijn wil. De wil van anderen (kinderen, partner, leerlingen, leidinggevenden) stelde ik onbewust hoger dan mijn wil. Trauma-tijd: de overtuiging dat mijn wil gevaarlijk is te volgen. Terwijl de gebeurtenis al 51 jaar achter mij ligt. Terwijl het nu veilig is te willen, mijn wil te voelen, te leven zoals ik bedoeld ben. Het is niet gevaarlijk meer. De trauma-tijd kan ik achter me laten. Ik mag willen. Trauma is als een slang. Heeft met alles te maken, beïnvloed alle aspecten van je leven als een onzichtbare hand die je stuurt.
Wordt het zichtbaar, dan weet je pas dat het er is.
Zoals vandaag.
Ik moest schreeuwen. Toen, 51 jaar geleden, wilde ik dat ook. Maar toen kon het niet want dan zou ik niet overleven.

De schreeuw is mijn wil, mijn protest, mijn kracht.
Te schreeuwen is als het vallen in een onbekend, diep gat. Welke repercussies komen er?
Tot nu toe niets. Het was veilig om te schreeuwen in de auto. En de dader was daar niet.

Hoe wil ik me voelen?

Om met Pippi Langkous te spreken: ik heb het nooit gedaan dus denk ik dat ik het wel kan.
Mijn wil voelen.

De andere vraag die bij me opkomt is: heb ik niet geleefd, zonder die wil, is het tot nu toe nutteloos geweest?
Gelukkig is dat niet zo. Doordat mijn eigen wil onderdook in contact met anderen was ik bijvoorbeeld in staat veel leerlingen te helpen die verlegen waren en ook moeite hadden met voelen wat ze wilden. Ik walste niet over hen heen en heb zo een bijdrage geleverd aan hun zelfvertrouwen en ontwikkeling. Deze vaardigheid is een waardevolle tweede natuur geworden. Ik kan zonder ergernis, met liefde ruimte geven aan de persoonlijkheid van de ander. Dit blijf ik ook zeker doen. Nu ga ik ook leren mijzelf ruimte te geven, ook in contact met anderen.

Geboren voor geluk

Onlangs zat ik een beetje te spelen op mijn iPad en al surfend kwam ik op een aanbieding: gratis jaarhoroscoop. Omdat er weer van alles verandert in mijn leven was ik toch nieuwsgierig en heb die aangevraagd.
Een dag later zat de mini-reading in mijn mailbox.
Iets in het bericht integreerde me bovenmate:
Er stond: ‘je sterren staan vanaf je geboorte goed, maar door invloeden van buiten, waar je geen invloed op hebt gehad, is je leven moeilijk en vol problemen geweest. Je bent geboren voor geluk, maar het is alsof een grote zwarte hand je weerhoudt dat te leven.’

Dat klopt. Maar, ben ik daar uniek in?

Als ik zo naar verhalen van anderen luister geldt deze uitspraak voor velen van ons.
Ieder mens is geboren om te leven zoals die bedoeld is, maar het leven doet zonder genade dingen met je die je beschadigen waardoor het heel moeilijk is je levensdoel (en dat is voor mij de definitie van geluk) te vinden.

Dit bericht bracht mij ertoe mijn leven in een perspectief te zetten van geluk: ik heb veel meegemaakt: ongelukken, ziekte, geweld, verkrachting, eenzaamheid, bedrog, vernedering, vervreemding, en al ben ik tot een bepaalde bodem gegaan hierin, toch was er altijd ergens onverwachts hulp. Ik herkende het niet altijd als hulp. Met hulp bedoel ik: iets of iemand die op je pad komt waardoor je kracht en moed vindt om verder te gaan of de zaak van een andere kant te bekijken.

Zoals:
Mijn zeer alerte moeder die mij in een afgelegen dorpje adequate hulp gaf nadat ik als baby’tje uit de kinderwagen was gerold en mijn gezicht helemaal beschadigd was. Geen littekens aan overgehouden.

Op gitaarles gaan, i.p.v. op orgelles. Dat wilde ik eerst, de orgelles, leek me prachtig. Er was geen plaats bij een leraar in ons dorp, maar omdat mijn broer van gitaarles af ging, kon ik daar wel terecht. Wat ben ik daar nu blij mee. Gitaar past zoveel beter bij mij dan orgel.

Opgroeien in een ruim huis met veel tuin en poezen. Daar heb ik de verbondenheid met de aarde ervaren, met alles wat leeft, de kracht van de wind, de lucht, de aarde, het leven. Ik kon daar alleen zijn in verbondenheid. Niet eenzaam.

Een vader die van zeilen houdt, en ons meenam met die gekke platbodem van 7 meter naar Denemarken, over zee, over rivieren, kanalen. Daarom heb ik nog steeds die boot en kan elke zomer alle stress van een druk jaar daar loslaten.

De groep lotgenoten die mij steunt in het proces van heling.

Zo kan ik nog wel een dag doorgaan wanneer ik alles ga opnoemen wat me geluk heeft gebracht.

Wat ik bemerk is dat het me heel blij maakt dit voluit te zien en niet blijf hangen in gevoelens van gemis, falen, verdriet. Het geeft veel energie en vertrouwen in mezelf.
Door deze kant eens voluit te zien, wordt mijn levensdoel opeens ook meer zichtbaar.

Een levensdoel zit toch meer in het geluk dan in het ongeluk. Zit meer in de ontspanning, waardoor je goed kunt ademen (levensadem) en loslaten wat niet bij je hoort, dan in spanning en valse wil.
Waardoor je de juiste beslissingen kunt nemen vanuit je levensgevoel en niet vanuit stress en paniek.
Waardoor je leert vertrouwen op je levensgevoel dat begint bij de waarneming van je adem en je lijf.
Zolang je leeft. Levensadem. Dwars door alles wat aan het licht komt: adem, dwars door ziekte en pijn: adem.

Zo wordt jij geboren.