Tagarchief: overleven

De slinkse wegen van dissociatie

Een van de bijzondere gevolgen van een niet genezen trauma, ontstaan in je vroegste jeugd is, dat je allerlei overlevingsstrategieen ontwikkelt en sublimeert zodat ze nog tientallen jaren je leven blijven bepalen, ook al is het gevaar uit je jeugd allang voorbij en doen de strategieën in veilige omstandigheden meer kwaad dan goed.

Maar toch: dankzij die slimmigheden van je geest heb je overleefd en leef je nog steeds. Bij deze dus een eerbetoon aan de overlevingsstrategie.

Even een korte terugblik: Het allereerste trauma ligt nu alweer 52 jaar achter me, ik heb een paar jaar geleden intensieve therapie gehad en oude, nog steeds levende gebeurtenissen verwerkt. Natuurlijk blijven de littekens, de gevoeligheden en kan ik soms nog flink boos of verdrietig worden, maar toch: er is meer geïntegreerd, de blokkade tussen mij en de wereld (=leven alsof ik een alien ben) is veel minder heftig nu.

Toch merkte ik dat ik bleef rondcirkelen in ingeslepen mechanismen en spanningen die mij kwaad doen. En die zorgden ervoor dat ik afgelopen najaar weer in een burn-out terechtkwam. Dit keer een heftige. Met hartproblemen. Dat had ik nog nooit gehad. Mijn persoonlijke geschiedenis laat zien dat ik elke 4 of 5 jaar zwaar overspannen word/ in een burn-out raak. Dat mijn hart nu ook ging meedoen, was nieuw en naar.
En dat voor een gitaardocent die ontspannen als basis van fijn musiceren leert. Mijn persoonlijke zwakke punt als speerpunt van mijn werk: met een PTSS die al veel te lang heeft geduurd.

Eerst hartonderzoek: gelukkig doet mijn hart het goed. Geen defect. En allerlei andere onderzoeken: met mijn gezondheid is niets mis. Toch die eindeloze moeheid, gebrek aan energie en een hart dat raar klopt.
Volledig uitgeput, omdat ik grenzen nog steeds niet voel en daar stelselmatig over heen ga?

Ik kreeg advies van de huisarts om haptotherapie te volgen. Omdat ik in gesprekken meesterlijk kan vermijden en meer wil voelen: wat gebeurt er met mij op een dieper niveau dan mentaal, waardoor ik blijf herhalen wat ik al bijna mijn hele leven doe.

De sessies hebben mij in korte tijd belangrijk inzicht gegeven waar ik niet omheen kan, omdat ik het gevoeld heb in mijn lijf.
Ik heb ervaren tijdens sessies dat ik heel sensitief ben, maar leef als een bouwvakker, doe mezelf geweld aan.
Ik heb geleerd, gezien en ervaren dat er veel manieren van dissociëren(= wegvliegen uit het hier en nu) zijn en dat ikzelf bedreven ben in een heel palet.
Ik kan dissociëren in druk zijn, maar ook in vermoeidheid, of in nadenken, of in spelletjes doen, van alles uitzoeken op de iPad.
Alsof ik mezelf niet toesta hier en nu te zijn, op deze plek, in dit leven.
Ik durf niet goed mezelf te voelen, in contact met anderen.
Ik let zo goed op de signalen van de ander (is het veilig, wat heeft de ander nodig zich goed te voelen?) dat ik het contact met mijzelf kwijtraak. Door zo intensief naar de ander gericht te zijn, vind ik het heel moeilijk de richting van mijn energie weer om te keren naar mezelf, wanneer de mogelijkheid er is. Leef nog steeds in een alarmfase waarin veiligheid scheppen het primaire doel is.

Het gevolg is innerlijke verwaarlozing, dat zich uit in een gevoel alsof ik een lege huls ben. Een verlaten huis, slordig achtergelaten door de bewoner.

Voor alle duidelijkheid: dit gebeurt niet expres, maar zijn onbewuste processen.

In dromen en nachtmerries is dit beeld vaak naar voren gekomen: ik vlucht uit huis, door een raam, omdat moordenaars aan de deur kloppen. Of: ik zit eenzaam buiten en heb geen plek.

In dit licht bezien is het ook niet zo gek dat ik regelmatig overspannen wordt. Uitputting door teveel naar buiten gericht te zijn en niet voor mijn eigen leven kunnen zorgen, omdat er nog steeds op een onbewust niveau gevaar gevreesd wordt. Het drama van PTSS. Door de lange duur en de gewoonte ingeslepen, verfijnd en bijna onherkenbaar.

Het was voor mij een bevrijdende ontdekking: O, dat is er. Die angst, die gewoonte het contact met mezelf te verliezen. Meer bevrijdend dan schokkend. De ravage die het heeft aangericht in mijn leven, die ken ik nu wel. Het zij zo.

De kunst is nu om als volwassen ik, mijn kleine ik bij de hand te nemen, de kinderangsten onder ogen te zien en samen de krokodil onder het bed, de enge man aan de deur, te verjagen of gewoon te zien dat die er niet meer is. En mijn leven te bevestigen: je hebt een plek gekregen in deze wereld, anders zou je er niet zijn. Ga daar gewoon staan, op die plek, als jezelf.

Gelukkig ben ik heel groot, al heel lang volwassen en heb ik tientallen kindertjes groot en klein geholpen bij allerlei angsten.
Zal het bij mezelf ook lukken? Het begint bij voelen, het lijntje met mijn basis(onderbuik, billen) vast te houden en woorden te oefenen om mijn grenzen, wensen en behoeften aan te (durven) geven, die om te zetten in concrete stappen en te ervaren dat ik niet word vermalen, opgegeten, uitgelachen, vernietigd, in de steek gelaten wanneer ik dat doe.. Stap voor stap en woord voor woord.

De kracht van lotgenoten

Dankbaar ben ik, dat ik lotgenoten ken. Voor de rode tent van Hanny Lynch. Voor stichtingen zoals Revief, CELEVT, kunst uit geweld opgericht door Esther Veerman.

Want: natuurljk ben ik blij dat ik leef. De drang naar leven is groot en bijna onverwoestbaar, ook in barre omstandigheden.

Grensoverscheidend gedrag, zoals seksueel misbruik, huiselijk geweld en mishandeling zo verantwoord wordt genoemd, heeft grote gevolgen voor je leven.

Ik weet er van alles van.
Het heeft invloed op alles (lees hier het boek met die titel).
Hoe je je voelt, hoe je prestaties op school zijn, hoe gezond je bent, hoe je met seksualiteit omgaat, welke partner je kiest, of je het geweld kunt stoppen, je gevoel van eigenwaarde, hoe je je kinderen opvoed, enzovoorts.

Contact met lotgenoten is belangrijk en helend. Je kunt open spreken, je wordt begrepen, je herkent je in verhalen van anderen, je ziet hun pijn die ook jouw pijn is.
Vergeten herinneringen komen boven en krijgen een plek. De puzzelstukjes van je leven vormen steeds meer een samenhangend geheel.

Dit is steunend en helend. En, je zou het niet zeggen omdat tijdens contact toch heel moeilijke onderwerpen gedeeld worden, je wordt er vrolijk en levenslustig van.

Na alle therapieën die ik gevolgd heb, het uitbehandeld zijn, blijven toch de wonden van mijn leven: de ongezonde keuzes, de gevolgen die zij hebben op mijn leven, mijn werk, mijn gezondheid, mijn financiële situatie, mijn relaties, mijn kinderen.
En de gewoontes die zijn ingeslepen na 50 jaar leven met PTSS zijn ook niet een twee drie weg te poetsen.
Dat is soms moeilijk te accepteren. Contact met lotgenoten helpt echt. Ik ben er gezonder door geworden. Letterlijk, fysiek. Gevolg van het praten over de blokkades die ik had omtrent onderzoeken.

Ik krijg weer hoop en voel me met recht dankbaar. Dankzij die dappere mensen die opstaan tegen geweld ondanks dat het zo’n pijn doet, die hun gekwetste ziel openstellen voor anderen zodat zij ook moed krijgen Het Geheim te delen, uit de ellende te stappen en de weg naar heling in te slaan.

Waarom kindermisbruik zo erg is

Vorige week was er de opening van de tentoonstelling: kracht uit geweld in het gemeentehuis van Vriezenveen.
Hier kun je luisteren naar mijn bijdrage aan de opening daarvan en enkele kunstwerken zien.
Remember your Wings II Marie Louise donkerder-2

Als ik denk aan kindermisbruik dan komen er flarden van gedachten in mijn hoofd op als:
‘Vleugellam geslagen Ziel’, of (Herman van Veen):
‘Wie heeft het licht in je ogen gedoofd’.

Vorige week is in onze familie een kindje geboren. Als je die foto’s ziet, dan zie je een volkomen tevreden, glimlachende baby die helder de wereld in kijkt. Een pareltje.

Kinderen leren heel veel wanneer ze opgroeien. Ze nemen alles op wat de buitenwereld geeft. Ze houden van licht en ruimte, van spelen, van fantaseren, dat alles is als voedsel voor de ziel. Ze vergroeien hiermee met hun eigenheid, ze verzamelen veel geestelijke energie voor de volgende stap in hun ontwikkeling en ervaren wat leven is.

Bij kindermisbruik, wordt dat stralende licht gedoofd. Er komen donkere wolken tussen het kind en het heldere licht wat van hem of haar is. Het kan niet meer schijnen. Het kind leert dat het helemaal niet veilig is om te schijnen. Er wordt in de kiem gesmoord wat wil groeien en ontwikkelen.

De dader, het misbruik, de pijn, het overschrijden van grenzen die op jonge leeftijd nog zo heel kwetsbaar zijn, beschadigt een gezonde ontwikkeling, een realistisch zelfrespect en het vermogen het eigen leven op waarde te schatten en de eigen energie als centrum van het eigen leven te stellen. Wat voor mensen met een onbezorgde jeugd volstrekt normaal is wel te doen. En terecht.

Als het misbruik voortduurt, geeft dat ernstige psychische en lichamelijke ziekten. De demonen kennen geen tijd en blijven saboteren. Ze zorgen voor een moeilijk leven waarin het soms een onmogelijke titanenklus is om door te gaan en ‘normaal’ te doen.

Ook relatief eenvoudig misbruik en het overschrijden van de natuurlijke grenzen van een kind kan tot ernstige problemen leiden. Op jonge leeftijd is de seksualiteit van een kind een no-go-area. Het is een gebied dat nog lang niet rijp is om aangeraakt te worden. Gebeurt dat toch, via misbruik, dan gaat er iets stuk. In ieder geval de natuurlijke grens van het zelf en de nog verscholen seksualiteit. Als in de puberteit de seksualiteit wakker wordt, dan weet niemand dat die beschadigd is. De seksualiteit van de dader met zijn of haar geweld, komt tussen de persoon en haar/zijn eigen seksualiteit in te staan. En het innerlijke gevoel, de eigenheid is dan niet meer van de persoon zelf. De opgedrongen, gewelddadige seksualiteit van de dader zit ertussen. Hoe vleugellam wil je zijn. Er komen gevoelens van waardeloosheid naar boven. Wat ben ik waard? Als je geluk hebt, ontmoet je een fijne partner. Zo niet, dan komen er nog meer trauma’s bij door verkeerde relaties met psychisch of lichamelijk geweld. Wist je dat meer dan de helft van de prostituees een verleden heeft van misbruik en/ of incest?

Kom bij mij niet aan met quotes als:’het is al zo lang geleden’, of ‘zou je nu maar eens aan iets anders denken?’, of: ‘ga toch eens leven’. Dit is mijn leven en mijn demonen zal ik naar het licht brengen ook als ze te walgelijk zijn om aan te zien.
Wanneer ik hoor dat het zoveelste grote pornonetwerk is opgerold, wanneer ik zie dat zoveel kinderen van af hun vroegste jeugd beschadigd zijn, terwijl ik weet wat het kapot maakt in het leven van een kind, dan zeg ik: Het zal je kind maar zijn. Laat je stem horen, zwijg niet bij misbruik en vind de moed om te luisteren zodat je de overlevers van misbruik niet nogmaals in de kou laat staan.