Tagarchief: Omgaan met conficten

Conflict en gevaar

Conflicten vind ik eng.
Wanneer er een conflict ontstaat, b.v. met mijn partner of werkgever, kortom: met iemand die veel invloed heeft in mijn leven, dan slaat de paniek toe.

Dit ken ik, van lang geleden, toen mijn dader na het misbruik in paniek raakte en boos op mij werd. De sfeer was agressief, bedreigend, ik was in gevaar en ik ging vrede maken, harmoniseren, met hem samenwerken om samen hier uit te komen. Ik troostte hem, zei dat ik altijd zou zwijgen, hem nooit zou verraden, hem zou helpen ongezien uit deze plek te komen. Alles om te overleven. Zelfs nu nog, 54 jaar later voel ik de neiging mij te verontschuldigen voor de daden van dat kleine kind van 5 dat ik toen was. Nee, ik ga het niet doen. Het heeft mijn leven gered. Toen.

Onbewust heb ik deze, hier boven genoemde strategie vaak toegepast. Bij ruzies, conflicten, situaties waarbij ik me onveilig voelde. Alsof die met een knop aanging, mijn gewone denkvermogen uitzette en mijn mening of wil verstopte in de kelderkast. Het Moet Veilig Worden. Hoe dan ook.

Gister was er een conflict, zo eentje die je niet aan ziet komen en je op een onbekommerde, zonnige dag aanvalt.
De Strategie werd wakker: ik ga je redden!
Maar ondertussen zijn we honderd jaar en tientallen therapieën verder. Ik zie het gebeuren en ik wil het niet meer.

Rescue-regel nr 1: stel het ongeruste kind gerust.
Dus: scanderen tegen mijzelf, terwijl de onrust mij wil laten wegrennen: ik ben veilig, bovendien ben ik nu groot en kan mijzelf verdedigen als het moet.

Dan naar rescue-regel 2: voel jezelf en je eigenste eigenheid. Ademen, gronden, voelen, gaan naar die stille plek in mij waar harmonie is, verbinding maken met het leven in mij en om mij, tot aan het Grote Geheel waar ik een deel van ben.

Dan: vanuit die stevigheid het aandurven weerstand te bieden aan de ander. Het conflict aan te gaan en het Hartgrondig Oneens te zijn.

Dan te ervaren dat er niets instort, dat het went, het eigen standpunt te ventileren, dat dat steeds duidelijker wordt en dat het makkelijker wordt om te doen.

En ondertussen zoeken naar een nieuwe weg om in te slaan als dit toch vervelend gaat aflopen. Dat geeft vrijheid en stelt het innerlijke kind ook weer gerust.

De rescue-regels telkens herhalen en moed en energie blijven opbouwen. Niet weglopen, niet harmoniseren, niet afreageren op de ander, wel verwelkomen wat er is, ook verdriet, boosheid, frustratie.

Dan aan het eind van de avond de excuses van de ander accepteren en de volgende ochtend wakker worden in een wondere wereld.
Een nieuwe wereld waarin ik een plek heb die ik kan verdedigen vanuit gelijkwaardigheid, als het moet.

❤️