Tagarchief: herstellen trauma

Herstel

Vanmorgen bekeek ik de animatie die gemaakt is voor de Peter John Schouten stichting.
Die raakte mij. Om de impact van seksueel misbruik in 2.23 minuten voorbij te zien komen, was wel intens.
En dan tot slot, bij het onderdeel ‘herstel’ de zin die mij in tranen achterliet: ‘nu kan je persoonlijkheid zich opnieuw gaan vormen’.

Ik ben nu 58 jaar! WiI niet zeggen dat mijn leven al voorbij is, maar het misbruik vond plaats toen ik 5 jaar oud was en pas vanaf begin vorig jaar werd ik me er van bewust dat de dader nog steeds in mij is en vanuit mijn binnenste mijn leven bestuurt.

Met vallen en opstaan, therapie, steun van lotgenoten en familie ben ik er zo’n beetje uit gekomen. Littekens blijven, een stukje onverwerkt ook, tegelijk is meer ruimte voor mijn echte ‘zelf’. Zo voelt het, althans.

In kleine stapjes geef ik mijn leven vorm. Met veel gelanterfant en braakliggende tijd. Weet geen andere weg, want dan schiet ik in de snelle actie en die ken ik. Ben een expert in het mezelf uitputten en moet nu echt oppassen na de zoveelste keer uit het werkzame leven gevallen te zijn.

Ben weer redelijk hersteld en heb deeltijdontslag genomen om mogelijkheden te creëren. Heb veel ruimte nodig om het contact met mijzelf te blijven herstellen en te versterken. De gewoonte is ervandaan te gaan. Een oude gewoonte doorbreken is voor iedereen één van de moeilijkste dingen die er zijn. Dat voelt erg onwennig en ongemakkelijk: probeer iets waarvan ik niet goed weet hoe het werkt. Soms met succes, dan word ik opeens heel levendig, soms lukt het niet.

Mijn zelfdeel dat nu de ruimte krijgt om te gaan groeien is nog lang geen 58 jaar.
Daar zit het ongemak. Dat deel voelt kinderlijk, onvolwassen, een jong sprietje. Dat ben ik allang niet meer.
Hoe dit in te passen in het volwassen leven. Kleuter en senior in één leven.

Het verdriet over veel verloren tijd, de dankbaarheid dat herstel wel kan, zijn er allebei.

Ik heb iets te vieren

Ik trakteer mezelf op chocola en verse koffie. Er is iets te vieren.
Al lang voorvoelde ik dat deze verandering eraan zat te komen, maar wist niet hoe, wanneer het moment zou plaatsvinden waarop de balans zou doorslaan.
Nu, gisteren dus, maar ik besef het pas vandaag. Alsof mijn gevoel een beetje achterloopt.
Het is in feite heel gewoon. Alsof ik op vakantie ben, terwijl een volle werkweek voor me ligt, er niets is veranderd in mijn praktische, financiële, of persoonlijke leven.

Het kwam door een eenvoudig gesprek bij mijn haptonoom. Ik had vorige week de afspraak af willen zeggen omdat ik de noodzaak van een sessie niet meer inzag. Zoals gewoonlijk bij mij was ik daar te laat mee, en dus zat ik gisteren toch bij haar.
Vanaf mijn eerste sessie met haar verbaasde ze zich erover dat ik alles zo goed aanvoel. Fysieke intelligentie. En dat ik wat er gebeurt goed kan verwoorden. Verbaal vaardig. En dat ik inzicht heb in mijzelf. Ontwikkeld reflectievermogen. En dat ik eigenlijk alles weet en kan wat nodig is om een vervullend leven te leiden zoals bij mij past, maar dat ik het gewoon niet doe. Er niet op vertrouw. Wantrouwen in mijn eigen zijn en kunnen.

In januari zat ik voor de eerste keer bij haar, herstellende van mijn 5e (ja, echt, ik heb ze geteld) burn-out. Begonnen in november vorig jaar. Deze was heftig, ik dacht dat ik het aan mij hart had met een hart dat pijn deed en 24 uur per dag onregelmatig klopte. Dag en nacht. Na onderzoek bleek dat ik een goed hart heb die fysiek gezien het prima doet en alleen een beetje van slag is, letterlijk. Dus pilletje om dat tegen te gaan, na een half uurtje na inname klopte mijn hart weer normaal. Vervolgens duurde het nog wel een paar maanden voordat ik bij mijn positieven was gekomen en mijn innerlijke accu weer stroom kon genereren. Pillen slik ik niet meer.

En nu, bijna 7 maanden later, kan ik vieren dat de knop om is, waarbij ik mijn haptonoom en homeopaat allebei bedank vanuit de grond van mijn hart over hun openhartigheid, waar ik ook om vroeg, om hun vermogen de wijsheid van mijn lichaam te vertalen in woorden en mij vervolgens een schop onder de kont te geven: ga zwemmen zonder zwemvest, dat kun je allang. Vertrouw.

Ja, maar hoe dan? Hoe werkt dat? Ik ben het niet gewend. Heb het nooit gedaan. Vertrouw meer op zwoegen en het zwaar hebben.
Het antwoord is zo simpel: geef jezelf ruimte om te Zijn en te Spelen en te doen wat je wil op een manier die bij je past. Precies de zakelijke belofte van mijn gitaar- en muziekpraktijk.

Geen therapie meer, geen trainingen, die ik soms deed uit angst, soms uitvluchten zijn geweest om mijn gebrek aan vertrouwen en onvermogen om op eigen benen te staan te omzeilen. Vanmorgen zou ik eigenlijk een webinar beluisteren. Heb het niet gedaan. Koffie, chocola en schrijven paste beter. Moet alles wat ik weet en kan gaan toepassen. Er ligt nog een berg heerlijke kennis en vaardigheden te wachten.

Ik ben nu 57 jaar, ben in mijn vroegste jeugd door heftige gebeurtenissen (waaronder seksueel misbruik) getraumatiseerd en heb daardoor geleerd mijn diepste zelf te wantrouwen, raar en belachelijk te vinden en heb een leven geleid half buiten mijzelf. Heel vervreemdend, verwarrend, destructief en naar, wanneer ik in dat stuk zat buiten mijzelf.
Ik heb nog steeds butsen, triggers en littekens, maar weet dat mijn gezonde zelf gegroeid is, het trauma voor zover ik weet, geheeld en dat ik dit nu achter me kan laten.
Ik kan eindelijk volwassen worden nu het gekwetste innerlijke kind de aandacht heeft gekregen die het nodig had.