Oorlog in Gaza, waarom ben ik van slag?

Waarom raakt deze oorlog mij zo, dat dat het laatste is waar ik aan denk voordat ik in slaap val, en mijn eerste bewustzijn vormt in de vroege ochtend?

. Niemand in mijn omgeving begrijpt meer waarom ik me zo druk maak over een oorlog waar ik part noch deel aan heb. Ik houd me in met posten op Facebook om niet nog meer mensen van me te vervreemden. Als Nederlander, pro-Israël opgevoed, zoals bijna iedereen van mijn generatie, zie ik mezelf veranderen. Boos, kwaad op Israël, op de politiek, op de stilte, op de vrolijke zomer.

Omdat ik besef dat ik hier vanuit een zo comfortabele positie mee zit te lijden waar niemand iets mee opschiet, ben ook ik gaan kijken naar de oorzaak. Ik bespreek er hier, binnen de context van dit blog, één van.

Als kind heb ik geweld meegemaakt, en ben getraumatiseerd. Het zien van de angst, paniek in de ogen van de kinderen uit Gaza, roept veel in mij wakker. Er wordt zoveel kapotgemaakt, in de basis, bij kinderen die niet weerbaar zijn, een heel volk die gevangen zit in een strook en wordt kapotgeschoten.

Ik kan niet meer helder denken, gevoelens van kwaadheid en zucht naar wraak voel ik in mij opkomen. Het erge van oorlog is dat je leert te haten, zei mijn vredelievende moeder, die in de kwetsbare puberleeftijd de oorlog bewust heeft meegemaakt in vele facetten. Op latere leeftijd heeft ze een cursus Duits gevolgd.

Er is een vorm van haat, racisme, discriminatie die mij woest maakt. En dat is wanneer mensen worden veroordeeld, mishandeld, gemarteld, gedood wegens het feit dat ze zijn zoals ze zijn geboren. Om iets waar ze niets aan kunnen doen, omdat ze zo, op die plek, in dat gezin, als jongen of meisje, met die godsdienst, gewoontes, cultuur,op aarde zijn. Om hun kleur, afkomst, seksuele geaardheid, religie, intelligentie, fysieke aantrekkelijkheid, vul maar in.

Discrimineer ik zelf niet, nu ik dit zo goed weet? Was het maar waar. Ook ik zet plusjes en minnetjes bij mensen, hoe ze reageren op de dingen die ik belangrijk vind. Goed of fout, in mijn ogen. Moet nog heel veel leren van geweldloze communicatie, wat begint met luisteren zonder oordeel of vooronderstelling.

Muggenzifterij? Misschien. Aan de andere kant zie ik in de grote conflicten, en ook in de kleine trouwens, dat mensen reageren vanuit hun eigen pijn, trauma of tekort. Ik weet er alles van, met mijn raar verlopen leven. Het lost niets op, maakt dingen erger en er wordt niet gehandeld vanuit puur wat de situatie nodig heeft. Terwijl de oplossingen voor vrede praktisch gezien voor de hand liggen, kunnen ze niet worden uitgevoerd wegens de innerlijke problemen, zoals (onbewuste) angst, haat, superioriteitswaan van mensen. Die worden niet gezien als oorzaak van ellende, maar als vaststaande feiten.

De identificatie met eigen perspectief is een gevaarlijk waanbeeld. Gaza is er een voorbeeld van. Hoe kom ik hieruit? Dit is bijna niet mogelijk. Het begint met de acceptatie dat ik vanuit mijn eigen kader, geschiedenis, etc. de wereld interpreteer, plus het bewustzijn dat dit niet de hele waarheid is. Je draagt a.h.w. je eigen wereldbeeld onder je arm mee. Vanuit dit bewustzijn dat je gevangen zit in jezelf, de wetenschap dat jouw waarheid een klein deeltje is, kan er iets moois gebeuren. Raar maar waar: door de acceptatie van je eigen gevangenis ontstaat vrijheid.

Neemt niets weg van het feit dat het verschrikkelijk is wat er gebeurt in Gaza, en op zoveel plekken in de wereld en dat het goed is je best te doen je tegen het kwaad te verzetten.

Niet sporten helpt

Toen ik in januari ‘klaar’ was met 20 sessies EMDR, werd ik genezen verklaard van mijn PTSS.  Halverwege dit traject werd mij verzekerd dat EMDR zeker geen tovermiddel is, maar dat het een manier is die kan helpen om bij een diep verborgen trauma te komen, de weg naar het bewustzijn vrij te maken, zodat er daarna begonnen kan worden met de verwerking. Bij mij sloegen de sessies zeker aan, en na vijf maanden de hele ellende weer te hebben doorgemaakt, was ik benieuwd naar het vervolgtraject. Ik voelde me zeker beter dan voor de therapie, maar wist dat ik nog niet klaar was. Nu begon het loslaten toch pas?

Helaas, er kon geen vervolgtherapie worden aangeboden. Bezuinigingen.  En hoewel ik dankbaar ben voor de vasthoudendheid waarmee mijn therapeute na elke vijf sessies weer nieuwe aanvroeg, omdat ze niet wilde opgeven voordat alle ‘plaatjes’ uit hun schuilkelders waren gekomen, was ik toch teleurgesteld hierover, en vroeg me af: hoe verder. In mijn lijf zit nog zoveel spanning vast.

De therapeute raadde aan pilates o.i.d. te gaan doen. Ik heb haar raad niet opgevolgd. Ik ken mezelf. Mijn verhouding met mijn lijf is er één van afkraken en oordelen. En bewegen maakt veel onderhuidse spanning los waardoor ik b.v. een dag niet in staat ben te werken. Dat kan ik mijzelf niet veroorloven. Ik ben ook gestopt met buikspieroefeningen, rek- en strekoefeningen.. Ik had er genoeg van, het trainen, wat mijn ego de vrijheid gaf om lekker te oordelen over mijn lijf. Alleen wandelen met de hond, dat bleef over.

Een belofte aan mijzelf: ik mag pas weer sporten wanneer ik vrede heb gesloten met lichaam. En: ik ga alleen oefeningen doen wanneer het programma ook een therapeutisch uitgangspunt heeft, en niet als doel heeft om zo mooi mogelijk in bikini op het strand te kunnen liggen.

Vorige maand ben ik begonnen met het masseren van mijn geplaagde buik ( zie vorige artikelen) om het contact met lijf te herstellen. Een soort vredesonderhandeling . Vorige week ben ik begonnen met de MIR- methode,   ( hierover een andere keer ), en vandaag met: Trauma- en spanningsreducerende oefeningen.  Lees hier meer . Ik voel me erg ontspannen nu, en rustig, gefocust. Ik ga het zeker om de dag doen, en ben blij met deze manier om de dieperliggende spanning los te kunnen laten, ook de gewone stress van alle dag te kunnen verwerken. En te kunnen bewegen in een veilige omgeving ( thuis) met als enige doel: mijzelf te helpen los te komen van spanning om vrijer te kunnen leven.

Niet sporten heeft me geholpen.

 

Body release

Ik ben nu  een week elke ochtend en avond mijn buik aan het masseren. Ik merk dat ik minder behoefte heb aan snoepen en eten.

Buik voelt goed, maar op de plek tussen mijn maag en lever zit een grote harde pijnlijke plek. Ik moet mijn best doen om mijn ergernis en teleurstelling te laten gaan, en open te blijven voor wat daar zit, de pijn te voelen tijdens het masseren, en verder maar kijken wat er gebeurt.

Sinds een dag of twee merk ik een extreme behoefte aan veiligheid op. Iedereen die mij maar wil omhelzen is welkom, en ik raak snel geëmotioneerd. Ben ik welkom, is deze plek veilig? Een vriendelijk woord, aanraking is voldoende om mij tot het diepst van mijn ziel te raken. Voordat ik avonds in slaap val, krijg ik een huilbui van opluchting dat het een veilig bed is waarin ik lig.

Ik besef hoezeer het voelen en uiten van mijn wil bij mij ten diepste is verweven met onveiligheid, met schaamte, angst, pijn, eenzaamheid, met dissociëren uit mijn lijf, en mijn eigen behoeftes verborgen houden, verstoppen, de kop indrukken. Ja, stoer zijn, ondernemend, kan wel, maar echt toelaten vanuit een puurheid….. Nu, na acht jaar veiligheid, gesteund te zijn door mijn partner in wie ik ben, en begrip te hebben voor de weg van verwerking van een diep trauma, brokkelt deze overtuiging af. Ik sta mezelf toe het los te laten en barst in een oncontroleerbare huilbui uit.

Ik voel energie stromen door mijn hele lijf, bij mijn maag, langs mijn benen, rug en hoofd. Een begin van ontspanning bij de misselijkheid.  Die harde plak bij mijn maag wordt aangeraakt.

 

Buik

Die buik, die verschrikkelijke buik.
Zolang als ik me kan herinneren heb ik problemen met dat deel van mijn lichaam.
Nooit kijk ik er vriendelijk naar, of heb ik het idee dat die een meewerkend deel van mijzelf is.

Het eerste manco: het is te dik. Dat vind ik nu, dat vond ik toen ik 18 was, en maatje 36 had.
Ik durfde niet de straat op met een korte rok en een aansluitend shirtje, omdat ik het idee had dat die buik uitpuilde. Wat niet waar was: bijna 1.80 m lengte en superslank.

Een jaar durfde ik een bikini te dragen. Daarna niet meer: buik was te wit, en bleef wit. Wit en dik, in mijn ogen, ik kon het niet aanzien. Ik heb mezelf jarenlang afgemat met buikspieroefeningen, om ervoor te blijven zorgen dat buik plat bleef.

Wanneer mijn buik onzichtbaar was, en nergens tegen protesteerde, kon ik ermee leven. Maar wanneer er spanning was, zwol dat onzichtbare op tot zwangere dikte, en leed ik aan pijnlijke krampen. Zou het kanker zijn. Ja, dat was het. Zeker weten. Uit angst durfde ik me niet te laten onderzoeken, maar de overtuiging zat in mijn hoofd.

Jaren later, na eindeloos tobben met diëten, therapieën, toch maar laten onderzoeken. Niets aan de hand: waarschijnlijk een prikkelbare darm. Daar zit je dan…. Wat nu?
Ik was er klaar mee, met de haat naar buik, met de kritische blik naar mijn lijf, met de vervelende buikspieroefeningen om mijn buik plat te houden.

Zou toch het misbruik van jaren geleden er mee te maken hebben? Eens vragen bij lotgenoten. Hebben zij een fijn contact met hun buik? Nou, nee, de observaties lopen uiteen van regelrechte haat tot angst voor wat er in die buik verborgen zit.

Arme buikjes. Die alles maar dragen, toch elke dag geduldig verteren wat we tot ons nemen. Protesteren ze eens, omdat ze teveel op hun bordje krijgen, worden ze afgescheept met haat en afwijzing….

Om het contact met buik een nieuwe wending te geven, besluit ik een actieve houding aan te nemen in de relatie.
Ik heb nog een goede biologische huidolie staan, die ruikt naar sesam en waar je bijna een likje van zou nemen. Voornemen: elke dag krijgt mijn buik een massage: in de ochtend en in de avond.
Mijn buik doet pijn tijdens de massage, ik krijg steken, en doe het iets rustiger, met liefdevolle bewegingen. Na de massage voelt het toch heerlijk, en ik durf voor het eerst ernaar te kijken zonder automatisch mijn buik een beetje in te houden.

Gisteren had ik een gesprek met mijn partner over dit onderwerp. Hij is iemand die veel weet. Zo kon hij mij vertellen dat in de oosterse filosofie de buik een centrale plek inneemt: daar zit je hara, het centrum van je kracht en je levensenergie. Wanneer je beter, sterker contact met je hara krijgt, dan stimuleer je je zelf-kracht, en ook het vermogen om innerlijke wonden te genezen.

Dit beeld past ook wel bij mij: de angst ervoor te gaan staan wie ik ben. Wie ben ik helemaal dat ik de pretentie heb iemand te zijn, en dat schaamteloos neer te zetten? Oei, oei, pijnlijk….
Twee kanten van dezelfde medaille: innerlijke wond en bron van kracht.

Dit wordt een interessante relatie. Mijn belangstelling is gewekt, en ik ga door met masseren van dit verwaarloosde, miskende lichaamsdeel.