Herstel

Vanmorgen bekeek ik de animatie die gemaakt is voor de Peter John Schouten stichting.
Die raakte mij. Om de impact van seksueel misbruik in 2.23 minuten voorbij te zien komen, was wel intens.
En dan tot slot, bij het onderdeel ‘herstel’ de zin die mij in tranen achterliet: ‘nu kan je persoonlijkheid zich opnieuw gaan vormen’.

Ik ben nu 58 jaar! WiI niet zeggen dat mijn leven al voorbij is, maar het misbruik vond plaats toen ik 5 jaar oud was en pas vanaf begin vorig jaar werd ik me er van bewust dat de dader nog steeds in mij is en vanuit mijn binnenste mijn leven bestuurt.

Met vallen en opstaan, therapie, steun van lotgenoten en familie ben ik er zo’n beetje uit gekomen. Littekens blijven, een stukje onverwerkt ook, tegelijk is meer ruimte voor mijn echte ‘zelf’. Zo voelt het, althans.

In kleine stapjes geef ik mijn leven vorm. Met veel gelanterfant en braakliggende tijd. Weet geen andere weg, want dan schiet ik in de snelle actie en die ken ik. Ben een expert in het mezelf uitputten en moet nu echt oppassen na de zoveelste keer uit het werkzame leven gevallen te zijn.

Ben weer redelijk hersteld en heb deeltijdontslag genomen om mogelijkheden te creëren. Heb veel ruimte nodig om het contact met mijzelf te blijven herstellen en te versterken. De gewoonte is ervandaan te gaan. Een oude gewoonte doorbreken is voor iedereen één van de moeilijkste dingen die er zijn. Dat voelt erg onwennig en ongemakkelijk: probeer iets waarvan ik niet goed weet hoe het werkt. Soms met succes, dan word ik opeens heel levendig, soms lukt het niet.

Mijn zelfdeel dat nu de ruimte krijgt om te gaan groeien is nog lang geen 58 jaar.
Daar zit het ongemak. Dat deel voelt kinderlijk, onvolwassen, een jong sprietje. Dat ben ik allang niet meer.
Hoe dit in te passen in het volwassen leven. Kleuter en senior in één leven.

Het verdriet over veel verloren tijd, de dankbaarheid dat herstel wel kan, zijn er allebei.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *