Alle berichten van Dgdejongste

Ik kan weer lezen!

Ik kan weer lezen!
Alsof er een luikje open is gegaan.
Sinds ik een burn-out kreeg in het voorjaar van 2012 is lezen een probleem.
Niet dat ik moeite heb met het herkennen van de letters. Of dat ik helemaal niets meer heb gelezen.
Ik zag de letters, volgde de woorden en nam niets op. Ik wist totaal niet wat ik gelezen had.
Tenzij… Ja, tenzij wat? Op een onnavolgbare wijze ging het soms weer wel, een quote, een boek dat ergens resoneerde.
Meestal ging het van: volkomen blur….een heldere alinea, …….onbegrijpelijke moes van zinnen,…..een lichtend woord….enzovoorts.

Bijna letterlijk zag ik de heldere alinea’s, woorden ook alsof ze met een markeerstift waren bewerkt. Of beter gezegd: alsof ze verlicht werden.

Ik ben niet lang uit het werkproces geweest: toen het ‘niet meer ging’: twee weken volledig thuis, een paar maanden op halve kracht gewerkt, daarna weer voor 100%.

Het proces van heling, weer op de rails komen gaat veel langer door. Met af en toe een terugslag, afgewisseld met een positieve mijlpaal, zoals nu: ik kan weer lezen, alles! Nog niet lang achter elkaar, maar wel zonder dat mijn hoofd op slot gaat.
Dat heeft drie-en-een-half-jaar geduurd.

Ik ga het vieren, dit stuk van mezelf weer herwonnen te hebben. Eerst door dit te delen met jou, en dan door deze week lekker te lezen.

Ik verbind me met mensen die niet kunnen lezen als gevolg van stress, trauma of overbelasting. Ik wens hen beterschap toe, heling. Ik weet hoe makkelijk je in die situatie komt en hoeveel tijd en energie het kost om er weer uit te komen. Het leven is altijd kwetsbaar, voor iedereen. Dat maakt ons menselijk.

Drama en trauma

Veel mensen met een nog niet geheeld trauma leiden een dramatisch leven.
Het hangt van je persoonlijkheid af in hoeverre de omgeving er last van heeft, maar voor jezelf is het leven een rollercoaster zonder dat je daar iets voor hoeft te doen.
Alleen al boodschappen doen, of een auto horen die remt, iemand die aanbelt, kan een trigger zijn waardoor je van alledaagsheid verhuist naar een wereld waarin angst en paniek heerst en waaruit je als in een film van RTL 7 je leven moet riskeren om het er levend van af te brengen.

Alleen… In het werkelijke alledaagse leven waarin je zit, is geen drama, is er niemand om te bevechten, hoef je niet te vluchten…. Terwijl alles in je zegt: vlucht, het is hier niet veilig, of: versla de vijand, vecht.
Tegen wie dan? De vijanden, het gevaar zit in je herinnering. Je kunt er niets mee in het gewone leven. Je lijf, je hormoonstelsel geeft wel alle signalen af van vluchten of vechten.

Er zijn een paar oplossingen die je vaak onbewust bedenkt:

Bijvoorbeeld: je innerlijk is drama, je gewone leven niet, nou, om hiermee om te gaan creëer je een leven dat redelijk dramatisch is. Je zoekt negatieve partners, doet aan gevaarlijke sporten, gaat ruzie maken en boos doen, enzovoorts. Zijn in ieder geval je innerlijke en uiterlijke leven in balans. Met andere keuzes zou je gezien je aard en talenten een heel ander leven kunnen hebben.

Een andere oplossing is: ontkenning. Je oefent je gek om al die angst en paniek eronder te houden. Je wilt het niet voelen, te eng. Je gaat heel hard werken zonder rust. Je stort je op je carrière of een ideaal en staat eenvoudigweg niet toe dat er iets naar buiten komt van wat er in je zit. Er zijn mensen die dit hun hele leven volhouden, totdat ze zelf zwak worden door ouderdom of ziekte. Zie de oorlogsslachtoffers die Nederland na WO II hebben opgebouwd. Harde werkers, idealistisch, ze hebben veel voor elkaar gekregen. Pas op latere leeftijd kwamen de spoken uit het verleden keihard naar boven.

Nog een oplossing is: kopiëren. Je eigen leven is raar, dat van anderen niet, zo te zien. Als je nu maar goed oplet en ziet hoe zij het doen, misschien slaagt jouw leven dan ook wel, op den duur. Je kopieert het gedrag en de manier van leven naar jezelf. Je geeft eigenlijk jezelf op en leeft een leven dat je aantrekkelijk lijkt, zonder jezelf, want dat is te pijnlijk of te ingewikkeld.

Een volgende oplossing is: de weg naar acceptatie en heling. Een lange weg vol hobbels en valkuilen, depressie en burn-out. Maar wel een weg waarin door dit Sisyphus werk uiteindelijk je oorspronkelijke ik met de vitaliteit die erbij hoort een kans krijgt de ruimte in te nemen die het nodig heeft en waar het recht op heeft.

Ik heb geen oordeel over een weg die iemand kiest. Alleen compassie voor de pijn die is aangedaan. De moeilijkheden kunnen te groot zijn om ermee om te kunnen gaan. Bovendien worden de meeste keuzes onbewust gemaakt.
Wat ik wel weet is dat je zonder hulp er niet uit komt. Je geest is te slim en kan je zo voor de gek houden. Je hebt een spiegel nodig die laat zien en die je helpt de oude gewoonten los te laten en een nieuwe weg te nemen, als je dat wilt.

Trauma en werk

Van alle mensen die ik ken uit mijn lotgenoten contacten, is er niet één die een voltijd baan heeft en wiens carrière is verlopen volgens een normale weg gezien de talenten en mogelijkheden van die persoon.

Zelf werk ik voor 100%. Ik meld mij regelmatig, zo’n 3 keer per jaar voor korte tijd (week) ziek. Dan ‘gaat het niet meer’. In 2004 en in 2012 ben ik voor langere tijd uitgevallen: burn-out.

Ik ga iets uitleggen hoe dat werkt vanuit mijn eigen ervaring.

De voorgeschiedenis:

trauma vanwege seksueel misbruik op jonge leeftijd (5 jaar)
Dit trauma is tientallen jaren onopgemerkt werkzaam geweest vanuit onbewuste
Na enkele jaren van therapie is een deel van de oorspronkelijke vitaliteit onlangs hersteld

De situatie:

Werk als zzp-er en in loondienst

Werk en ziekte:

Ik heb leuk werk. Gitaardocent. Fijn, positief, mooi werk.

Na een paar jaar therapie en veel eigen werk op dit gebied, begon ik mijn eigen vitaliteit te voelen. En kon ik af en toe zeggen: o, zo voelt het dus om ontspannen te zijn. Fundamenteel anders dan ik het mijn hele leven gevoeld heb.
Ook merkte ik op dat een slapend deel in mij wakker werd en ging kijken: hee, misschien is de buitenwereld toch niet zo gevaarlijk als ik altijd dacht.
Na veel geduld, oefenen, trainen begint dat deel, wat ik als wezenlijk, prettig, relaxed, creatief en humoristisch ervaar, zich in mij te nestelen. Een wezenlijke verbetering in kwaliteit van leven.

Totdat er iets gebeurt waardoor het nieuwe relaxte deel het idee krijgt dat het helemaal niet veilig is. Een gebeurtenis, een situatie, in ieder geval iets wat het doet besluiten te verdwijnen.

Op dat moment gaat het ‘leven’ uit, duikt mijn fijne ik onder, sluit de ogen, en het ‘overleven’ staat op aan. Adrenaline, cortisol houden me staande.
Ik genereer dan een ongelofelijke hoeveelheid energie, werk hard en lang, doe niet aan ontspanning, slaap weinig, voel me innerlijk verschrikkelijk, maar werk wel.

Werk? Tja, ik werk, tot mijn verbazing werk ik dan ook goed, geconcentreerd. Het gezonde deel doet haar best te zijn en kan dat. De keerzijde is dat ik mijzelf overvraag. Er is geen stop totdat het door vermoeidheid echt niet meer gaat.

Als ik stil sta bij wat er in zo’n periode van binnen is, wil ik alleen maar depressief in bed liggen slapen met de gordijnen dicht. En dat is zo bedreigend, dat ik doorga. Op een gegeven moment gaat dit natuurlijk niet meer, moet ik echt ontspannen, mijn pijn onder ogen zien en een stuk veiligheid hervinden.

Analyse:

Het verwerken van datgene wat onverwachts aan de oppervlakte komt kost veel energie en tijd. Het her-vinden van mijzelf, waardoor ik weer gezond verder kan en hoogwaardig werk kan leveren ook. Dit is een noodzakelijk proces.

Negeren helpt niet. Na twee burn-outs voordat in in loondienst was, en twee tijdens, heeft me de ogen ervoor geopend dat in dit geval stoer doen niet helpt. Net doen alsof er geen extra pakket op je schouders zit naast de normale uitdagingen en problemen die leven nu eenmaal met zich mee brengt, is het ontkennen van een realiteit en leidt alleen tot nog meer uitval en depressie.

Opmerkingen van anderen: ‘ben je nu alweer ziek?’ ‘Je kan je toch niet nog een keer ziekmelden?’, raken een gevoelige snaar en maken het gevoel van mislukken, niet opgewassen zijn tegen het leven wakker, in een periode waarin ik onvast op mijn benen sta.

In mijn werk als zzp-er kan ik meer rekening houden met mijn wisselende vitaliteit. Ik heb mijn jaaragenda zo ingedeeld dat er ruimte is voor herstel na een stressvolle periode. Geen enkele leerling heeft lessen hoeven missen, ik kan al de werkzaamheden aan, de ene week wat meer dan de andere.

In loondienst ligt het anders. De stap naar het werk te gaan en geconfronteerd te worden met de buitenwereld in een periode dat het niet goed gaat, kan te veel zijn. Ziek melden is dan de enige optie, helaas. Hoewel beter dan stoer doorgaan totdat ik volledig inklap, is het een onbevredigende situatie. Gelukkig doet mijn werkgever niet moeilijk. Er wordt geaccepteerd dat dit mijn constitutie is.

Vraag ik begrip? Nee. Ik zou het fijn vinden wanneer jij niet uit ervaring kan invoelen wat ik hier beschrijf. Dit zeg ik zonder cynisme, ik meen het. Mensen die al hun energie kunnen inzetten voor wat ze ook doen, zonder belemmering, op een gezonde manier zijn prachtig, en ik houd ervan hen te zien bloeien.

Wat ik wel vraag is acceptatie van de realiteit.
De realiteit dat mensen met een trauma een extra ballast hebben die ze ongezien met zich meedragen, waardoor het leven soms zwaar is.
De realiteit dat het ook voor de persoon zelf niet te voorzien is wanneer een periode waarin het slecht gaat aanbreekt.
De realiteit dat niet-oordelen alleen al heilzaam is, of onbevangen nieuwsgierigheid naar het welzijn van de persoon in kwestie.
De realiteit dat wat ik hierboven beschrijf meer is dan een persoonlijk verhaal: de maatschappij is per jaar 2 tot 3 miljard euro kwijt aan de schade die daders van misbruik en mishandeling toebrengen aan kinderen.

Foto sessie

Gisteren reisde ik af naar Haarlem, de grote kerk om daar een foto te laten maken van mijzelf terwijl ik een bord in mijn handen houd met daarop een quote van een uitspraak van de dader die mij nu 50 jaar geleden bedreigde en verkrachtte.
Natuurlijk had ik erover nagedacht wat erop zou komen. Nu kon ik me het begin van zijn woorden toen hij me bedreigde herinneren, maar de rest verdween in een soort twilight achting bobbelige substantie waarin opeens langzaam onherkenbaar vervormde woorden werden uitgesproken.
Wat zei hij nou precies? Hoe zet ik de quote die mij zo bang heeft gemaakt op papier zonder de waarheid geweld aan te doen?

Ik had daar vage ideeën over, maak vertrouwde erop dat ik op het moment zelf wel de goede woorden zou vinden.

Ik kwam aan bij de kerk en ging zoeken naar stichting Revief. De stand vond ik snel , en schreef me in bij een vrijwilligster die ik nog kende van een bijeenkomst van de rode tent.

In een sfeervolle ruimte waarin een bord hing over minderbedeelde kindertjes en hun moeders, toepasselijk, werd ik opgevangen door een andere vrouw. Zij vertelde mij hoe alles in zijn werk zou gaan, en ik ging oefenen op een vel papier. De tekst kwam er nu luid en duidelijk uit. Daarna zette ik het met een permanent stift op karton. Ik voelde me krachtig met een houding van: kom maar op!
Daarna werd ik naar een andere ruimte gebracht waar de foto gemaakt zou worden. Nog even wachten in de kerk. Ik raakte aan de praat met de voorzitter van de vereniging. Dat was mooi, want nu kon ik haar meteen mijn gedichtenbundel met cd geven. Het is geweldig dat zoveel vrouwen die zelf ook een ‘verleden’ hebben zich zo inzetten voor de goede zaak. Zij was nieuwsgierig naar mijn quote. Ik liet haar het bord zien. Zo zwart op wit kwam het behoorlijk heftig over. Veel heftiger dan ik het in gesprekken kon overbrengen.
Ik raakte ontroerd en voelde me klein en kwetsbaar. Kreeg een warme omhelzing.
image

Daarna was het tijd voor de foto. De fotografe maakte de foto’s. Ik bekeek ze op het display van haar camera. Sjonge, wat zag ik er slecht uit. Vermoeid, dikke wallen onder de ogen, rode vlekken in de hals en dan die tekst voor mij……. Toch andere foto’s gemaakt zonder die rode vlekken, gecamoufleerd door een sjaaltje. Ik zag er slecht uit. Nu ja, zo is het dan blijkbaar. De laatste dagen, met bezig zijn met het verleden, de emoties en spanning die dan naar boven komen eisen toch hun tol en zijn zichtbaar in mijn gezicht.

PU09-01 - kopie

Toen was het weer voorbij. Ik bleef nog een beetje rondhangen in de kerk en brandde een kaarsje voor alle misbruikte kinderen in de dagkapel en pinkte nog een traantje weg.
Daarna naar huis. Ik moest nog boodschappen doen. Voelde me wiebelig, en haalde pizza’s voor het avondeten. Niet in staat meer tot praktisch werk. Na het eten viel ik op de bank in slaap, en werd pas om 23 uur wakker. Eindelijk had ik kunnen ontspannen.

Toen ik in bed lag, die nacht, kwam er een beeld in mij op over het moment van 50 jaar geleden dat de dader mij bedreigde. Het moment dat ik gevangen had in de quote.

Dit was de innerlijke dialoog met de dader:

‘ hee dader, ben je niet moe
van het omhooghouden van dat mes?
Van het eindeloos dreigen?
Hou daar maar mee op, het hoeft niet meer.

Hee dader, wat blijf je maar schreeuwen?
Zou je daar niet eens mee stoppen?
Je hoeft het niet meer te doen hoor.

Hee dader, word je niet star en stijf van
Het doordrukken van die wil van jou.
Je mag ermee ophouden.

Hier is een bed.
Ga maar uitrusten.
Doe je ogen dicht en ga voor eeuwig slapen. ‘

De sfeer in die dialoog was rustig, vriendelijk en vredig.
Geen haat en nijd meer, of verdriet. Vrede.
Het was alsof hij van hout was geworden.
Een beeld en minder levende werkelijkheid.

De volgende dag kwam de oude angst los die ik gevoeld heb als kind, die ik toen, nu 50 jaar geleden niet kon voelen omdat het enige wat ik wilde was: overleven. Bibberen, trillen en klappertanden.

Ik ben blij dat ik naar Haarlem ben geweest, ben blij met de vrijwilligers die dit mogelijk maakten, blij met de mensen om mij heen met wie ik het kan delen, blij met de lotgenoten die zoveel voor me betekenen in het proces.

Oorlog in Gaza, waarom ben ik van slag?

Waarom raakt deze oorlog mij zo, dat dat het laatste is waar ik aan denk voordat ik in slaap val, en mijn eerste bewustzijn vormt in de vroege ochtend?

. Niemand in mijn omgeving begrijpt meer waarom ik me zo druk maak over een oorlog waar ik part noch deel aan heb. Ik houd me in met posten op Facebook om niet nog meer mensen van me te vervreemden. Als Nederlander, pro-Israël opgevoed, zoals bijna iedereen van mijn generatie, zie ik mezelf veranderen. Boos, kwaad op Israël, op de politiek, op de stilte, op de vrolijke zomer.

Omdat ik besef dat ik hier vanuit een zo comfortabele positie mee zit te lijden waar niemand iets mee opschiet, ben ook ik gaan kijken naar de oorzaak. Ik bespreek er hier, binnen de context van dit blog, één van.

Als kind heb ik geweld meegemaakt, en ben getraumatiseerd. Het zien van de angst, paniek in de ogen van de kinderen uit Gaza, roept veel in mij wakker. Er wordt zoveel kapotgemaakt, in de basis, bij kinderen die niet weerbaar zijn, een heel volk die gevangen zit in een strook en wordt kapotgeschoten.

Ik kan niet meer helder denken, gevoelens van kwaadheid en zucht naar wraak voel ik in mij opkomen. Het erge van oorlog is dat je leert te haten, zei mijn vredelievende moeder, die in de kwetsbare puberleeftijd de oorlog bewust heeft meegemaakt in vele facetten. Op latere leeftijd heeft ze een cursus Duits gevolgd.

Er is een vorm van haat, racisme, discriminatie die mij woest maakt. En dat is wanneer mensen worden veroordeeld, mishandeld, gemarteld, gedood wegens het feit dat ze zijn zoals ze zijn geboren. Om iets waar ze niets aan kunnen doen, omdat ze zo, op die plek, in dat gezin, als jongen of meisje, met die godsdienst, gewoontes, cultuur,op aarde zijn. Om hun kleur, afkomst, seksuele geaardheid, religie, intelligentie, fysieke aantrekkelijkheid, vul maar in.

Discrimineer ik zelf niet, nu ik dit zo goed weet? Was het maar waar. Ook ik zet plusjes en minnetjes bij mensen, hoe ze reageren op de dingen die ik belangrijk vind. Goed of fout, in mijn ogen. Moet nog heel veel leren van geweldloze communicatie, wat begint met luisteren zonder oordeel of vooronderstelling.

Muggenzifterij? Misschien. Aan de andere kant zie ik in de grote conflicten, en ook in de kleine trouwens, dat mensen reageren vanuit hun eigen pijn, trauma of tekort. Ik weet er alles van, met mijn raar verlopen leven. Het lost niets op, maakt dingen erger en er wordt niet gehandeld vanuit puur wat de situatie nodig heeft. Terwijl de oplossingen voor vrede praktisch gezien voor de hand liggen, kunnen ze niet worden uitgevoerd wegens de innerlijke problemen, zoals (onbewuste) angst, haat, superioriteitswaan van mensen. Die worden niet gezien als oorzaak van ellende, maar als vaststaande feiten.

De identificatie met eigen perspectief is een gevaarlijk waanbeeld. Gaza is er een voorbeeld van. Hoe kom ik hieruit? Dit is bijna niet mogelijk. Het begint met de acceptatie dat ik vanuit mijn eigen kader, geschiedenis, etc. de wereld interpreteer, plus het bewustzijn dat dit niet de hele waarheid is. Je draagt a.h.w. je eigen wereldbeeld onder je arm mee. Vanuit dit bewustzijn dat je gevangen zit in jezelf, de wetenschap dat jouw waarheid een klein deeltje is, kan er iets moois gebeuren. Raar maar waar: door de acceptatie van je eigen gevangenis ontstaat vrijheid.

Neemt niets weg van het feit dat het verschrikkelijk is wat er gebeurt in Gaza, en op zoveel plekken in de wereld en dat het goed is je best te doen je tegen het kwaad te verzetten.

Niet sporten helpt

Toen ik in januari ‘klaar’ was met 20 sessies EMDR, werd ik genezen verklaard van mijn PTSS.  Halverwege dit traject werd mij verzekerd dat EMDR zeker geen tovermiddel is, maar dat het een manier is die kan helpen om bij een diep verborgen trauma te komen, de weg naar het bewustzijn vrij te maken, zodat er daarna begonnen kan worden met de verwerking. Bij mij sloegen de sessies zeker aan, en na vijf maanden de hele ellende weer te hebben doorgemaakt, was ik benieuwd naar het vervolgtraject. Ik voelde me zeker beter dan voor de therapie, maar wist dat ik nog niet klaar was. Nu begon het loslaten toch pas?

Helaas, er kon geen vervolgtherapie worden aangeboden. Bezuinigingen.  En hoewel ik dankbaar ben voor de vasthoudendheid waarmee mijn therapeute na elke vijf sessies weer nieuwe aanvroeg, omdat ze niet wilde opgeven voordat alle ‘plaatjes’ uit hun schuilkelders waren gekomen, was ik toch teleurgesteld hierover, en vroeg me af: hoe verder. In mijn lijf zit nog zoveel spanning vast.

De therapeute raadde aan pilates o.i.d. te gaan doen. Ik heb haar raad niet opgevolgd. Ik ken mezelf. Mijn verhouding met mijn lijf is er één van afkraken en oordelen. En bewegen maakt veel onderhuidse spanning los waardoor ik b.v. een dag niet in staat ben te werken. Dat kan ik mijzelf niet veroorloven. Ik ben ook gestopt met buikspieroefeningen, rek- en strekoefeningen.. Ik had er genoeg van, het trainen, wat mijn ego de vrijheid gaf om lekker te oordelen over mijn lijf. Alleen wandelen met de hond, dat bleef over.

Een belofte aan mijzelf: ik mag pas weer sporten wanneer ik vrede heb gesloten met lichaam. En: ik ga alleen oefeningen doen wanneer het programma ook een therapeutisch uitgangspunt heeft, en niet als doel heeft om zo mooi mogelijk in bikini op het strand te kunnen liggen.

Vorige maand ben ik begonnen met het masseren van mijn geplaagde buik ( zie vorige artikelen) om het contact met lijf te herstellen. Een soort vredesonderhandeling . Vorige week ben ik begonnen met de MIR- methode,   ( hierover een andere keer ), en vandaag met: Trauma- en spanningsreducerende oefeningen.  Lees hier meer . Ik voel me erg ontspannen nu, en rustig, gefocust. Ik ga het zeker om de dag doen, en ben blij met deze manier om de dieperliggende spanning los te kunnen laten, ook de gewone stress van alle dag te kunnen verwerken. En te kunnen bewegen in een veilige omgeving ( thuis) met als enige doel: mijzelf te helpen los te komen van spanning om vrijer te kunnen leven.

Niet sporten heeft me geholpen.

 

Body release

Ik ben nu  een week elke ochtend en avond mijn buik aan het masseren. Ik merk dat ik minder behoefte heb aan snoepen en eten.

Buik voelt goed, maar op de plek tussen mijn maag en lever zit een grote harde pijnlijke plek. Ik moet mijn best doen om mijn ergernis en teleurstelling te laten gaan, en open te blijven voor wat daar zit, de pijn te voelen tijdens het masseren, en verder maar kijken wat er gebeurt.

Sinds een dag of twee merk ik een extreme behoefte aan veiligheid op. Iedereen die mij maar wil omhelzen is welkom, en ik raak snel geëmotioneerd. Ben ik welkom, is deze plek veilig? Een vriendelijk woord, aanraking is voldoende om mij tot het diepst van mijn ziel te raken. Voordat ik avonds in slaap val, krijg ik een huilbui van opluchting dat het een veilig bed is waarin ik lig.

Ik besef hoezeer het voelen en uiten van mijn wil bij mij ten diepste is verweven met onveiligheid, met schaamte, angst, pijn, eenzaamheid, met dissociëren uit mijn lijf, en mijn eigen behoeftes verborgen houden, verstoppen, de kop indrukken. Ja, stoer zijn, ondernemend, kan wel, maar echt toelaten vanuit een puurheid….. Nu, na acht jaar veiligheid, gesteund te zijn door mijn partner in wie ik ben, en begrip te hebben voor de weg van verwerking van een diep trauma, brokkelt deze overtuiging af. Ik sta mezelf toe het los te laten en barst in een oncontroleerbare huilbui uit.

Ik voel energie stromen door mijn hele lijf, bij mijn maag, langs mijn benen, rug en hoofd. Een begin van ontspanning bij de misselijkheid.  Die harde plak bij mijn maag wordt aangeraakt.

 

Buik

Die buik, die verschrikkelijke buik.
Zolang als ik me kan herinneren heb ik problemen met dat deel van mijn lichaam.
Nooit kijk ik er vriendelijk naar, of heb ik het idee dat die een meewerkend deel van mijzelf is.

Het eerste manco: het is te dik. Dat vind ik nu, dat vond ik toen ik 18 was, en maatje 36 had.
Ik durfde niet de straat op met een korte rok en een aansluitend shirtje, omdat ik het idee had dat die buik uitpuilde. Wat niet waar was: bijna 1.80 m lengte en superslank.

Een jaar durfde ik een bikini te dragen. Daarna niet meer: buik was te wit, en bleef wit. Wit en dik, in mijn ogen, ik kon het niet aanzien. Ik heb mezelf jarenlang afgemat met buikspieroefeningen, om ervoor te blijven zorgen dat buik plat bleef.

Wanneer mijn buik onzichtbaar was, en nergens tegen protesteerde, kon ik ermee leven. Maar wanneer er spanning was, zwol dat onzichtbare op tot zwangere dikte, en leed ik aan pijnlijke krampen. Zou het kanker zijn. Ja, dat was het. Zeker weten. Uit angst durfde ik me niet te laten onderzoeken, maar de overtuiging zat in mijn hoofd.

Jaren later, na eindeloos tobben met diëten, therapieën, toch maar laten onderzoeken. Niets aan de hand: waarschijnlijk een prikkelbare darm. Daar zit je dan…. Wat nu?
Ik was er klaar mee, met de haat naar buik, met de kritische blik naar mijn lijf, met de vervelende buikspieroefeningen om mijn buik plat te houden.

Zou toch het misbruik van jaren geleden er mee te maken hebben? Eens vragen bij lotgenoten. Hebben zij een fijn contact met hun buik? Nou, nee, de observaties lopen uiteen van regelrechte haat tot angst voor wat er in die buik verborgen zit.

Arme buikjes. Die alles maar dragen, toch elke dag geduldig verteren wat we tot ons nemen. Protesteren ze eens, omdat ze teveel op hun bordje krijgen, worden ze afgescheept met haat en afwijzing….

Om het contact met buik een nieuwe wending te geven, besluit ik een actieve houding aan te nemen in de relatie.
Ik heb nog een goede biologische huidolie staan, die ruikt naar sesam en waar je bijna een likje van zou nemen. Voornemen: elke dag krijgt mijn buik een massage: in de ochtend en in de avond.
Mijn buik doet pijn tijdens de massage, ik krijg steken, en doe het iets rustiger, met liefdevolle bewegingen. Na de massage voelt het toch heerlijk, en ik durf voor het eerst ernaar te kijken zonder automatisch mijn buik een beetje in te houden.

Gisteren had ik een gesprek met mijn partner over dit onderwerp. Hij is iemand die veel weet. Zo kon hij mij vertellen dat in de oosterse filosofie de buik een centrale plek inneemt: daar zit je hara, het centrum van je kracht en je levensenergie. Wanneer je beter, sterker contact met je hara krijgt, dan stimuleer je je zelf-kracht, en ook het vermogen om innerlijke wonden te genezen.

Dit beeld past ook wel bij mij: de angst ervoor te gaan staan wie ik ben. Wie ben ik helemaal dat ik de pretentie heb iemand te zijn, en dat schaamteloos neer te zetten? Oei, oei, pijnlijk….
Twee kanten van dezelfde medaille: innerlijke wond en bron van kracht.

Dit wordt een interessante relatie. Mijn belangstelling is gewekt, en ik ga door met masseren van dit verwaarloosde, miskende lichaamsdeel.