Zelfrespect en eigenwaarde

Als klein kind heb ik een aantal dingen meegemaakt die kinderen bespaard zouden moeten blijven.
Het ergste was een verkrachting onder bedreiging toen ik nog heel klein was. Voor de duidelijkheid: het was geen familielid en geen kennis.

Deze shock heeft o.a. een krater in mijn eigenwaarde en eigenliefde geslagen. Die is gewoon ontploft, met alle gevolgen van dien.

Leven zonder een gezond ontwikkeld gevoel van eigenwaarde is een heikele zaak. Je bent overgeleverd aan anderen, want de ander weet het beter/ heeft meer waarde. Maar als er twee anderen zijn met elk een andere mening, dan is dat wel een probleem. Mentale spagaat.. Vandaar dat ik dol was op alleen zijn: dan raakte ik niet in de war van anderen en kon ik, als ik goed luisterde, mijn eigen zwakke stemmetje horen.

Laatst werd ik me opeens bewust van het grote aantal negatieve gedachten over mezelf die ik zo gedurende een gewone dag heb. Het begint al bij het opstaan: blijf ik weer te lang liggen. Of als ik in de spiegel kijk: wat een wallen en rimpels. Blubberbuik, enzovoorts enzovoorts. Het houdt in feite niet op. Intussen knap ik wel op van complimenten……van anderen.
Deze gedachten en kinderlijke afhankelijkheid ondermijnen mijn gevoel van eigenwaarde en zelfrespect. Wat kan ik eraan doen?

Wat zou er gebeuren als ik tegen elke negatieve gedachte over mezelf, die ervoor zorgt dat ik me onzeker, miserabel en nutteloos voel, een positieve gedachte zet? Een soort omdenken om de negatieve impact van onrealistische, negatieve gedachten te doorbreken.

Tijd voor een lichtvoetig experiment.
Dit is de afspraak met mijzelf: als er een zelf-ondermijnende gedachte komt, dan zet ik daar opbouwende gedachten tegenover en ik ga kijken wat er dan gebeurt.
Ik ben nu een week verder en dit zijn een aantal ervaringen tot nu toe:

Ervaring 1: ik kijk in de spiegel en zeg tegen mijn spiegelbeeld voordat de negativiteit van start kan gaan: ik ben mooi, en heel lief. Ik heb een fijn lichaam waar ik al vele tientallen jaren goed in kan leven.
Resultaat: mijn voorhoofd ontspant zich. Dit gevoel blijft best wel lang aanwezig. (mijn dochter zei laatst: ‘mam, je hebt minder rimpels.’)

Ervaring 2: na een onhandige actie van mij overviel me een negatieve gedachte: wat doe je toch weer dom, op sociaal vlak. Je leert het ook nooit.
Getackeld met een Nieuwe gedachte: ik mag dan sociaal niet erg handig zijn, ook zonder sociale handigheid ben ik mooi, waardevol en heb mijn plek in deze wereld.
Resultaat: ontspanning en acceptatie van mezelf, inclusief de deukjes en eigenaardigheden.

Ervaring 3: ik loop in het park, ik kom een kennis met hond tegen. Met een smoes van: ik heb haast loopt hij snel verder. Ik gevoel van verlatenheid overvalt me en ik word verdrietig van z.g. verklarende gedachten als: het is ook niet leuk om met mij op te trekken. Teleurstelling en eenzaamheid komen op.
Nieuwe gedachte: ook al zou niemand mij moeten of aardig vinden, toch ben ik heel mooi, heel lief en heb een rechtmatige plek en betekenis in deze wereld.
Resultaat: ik kan zien dat ik zelf soms ook geen zin heb om met een ander mee te lopen. Dat het tussen sommige mensen beter klikt dan tussen andere en dat hij misschien slecht heeft geslapen of echt haast heeft, dat ik zijn reden om me voorbij te lopen niet ken, maar dat het niets met mij te maken hoeft te hebben. En al zou dat zo zijn: wat dan nog..
Ik voel me meer in mezelf, rustig en in balans.

Ervaring 4: ik loop weer in het park, met hondje en herhaal in mijzelf dat ik mooi, waardevol, leuk ben enzovoorts. Heel fijn. Totdat er een oud verdriet naar boven komt. Ik word even kots misselijk. Een gevoel overgehouden aan de verkrachting. Misschien denk je: vergezocht. Nou, nee, ik herken deze misselijkheid als geen ander, ik kan ze herkennen uit andere misselijkheden. En dit was die ene en geen andere. Gelukkig loop ik alleen en kan het verdriet toelaten terwijl ik de positieve gedachten over mezelf herhaal. Dan verdwijnt het weer, heb ik iets in mij getroost en kan ik weer aanwezig zijn in het hier en nu en gaat de dag gewoon verder.

Ervaring 5: ik ontdek een heel ondeugende, creatieve en eigengereide kant van mezelf. Helemaal niet lief en aangepast. Was ik al heel lang kwijt. Welkom, grappige en stoute zelf!

Ik kan wel stellen dat ik me beter voel, realistischer gedachten krijg, me meer kan ontspannen en, bovenal is het alsof ik meer kan leven vanuit mijn eigen perspectief. Minder afhankelijk van complimenten, meningen van anderen. Minder snel in de war van fouten, tegenslag en negativiteit.
Dit experiment is voor mij geslaagd en ik ga ermee door.

Liefs,

Dieke