#ikkijknietweg

Voor de week waarin kindermisbruik, mishandeling, de gevolgen ervan centraal staan, een artikel en gedicht over de lange termijn gevolgen van trauma zoals ik dat in mijn leven ervaar.

Mijn grenzen voelen, dat is iets wat ik niet kan. Vier jaar geleden had ik een burn-out, nu ben ik alweer overwerkt. Voor de zoveelste keer.
Sommige dingen gaan niet over. De gewoontes van meer dan 50 jaar zijn ingeslepen. Zou het anders zijn als ik eerder goede hulp had gehad? Misschien wel. De overlevingsstrategie gaat ‘aan’ voordat ik het anders kan doen. Dat doet pijn. Het accepteren is overgave, loslaten, en, zoals ik tegen anderen zeg: dat gaat niet zonder moeite.

Dit proces heb ik in dit gedicht verwoord:

Het gaat nooit over
Wat stuk is wordt niet meer heel

De wens te helen leidt me
Op een doodlopende weg

Er is geen glorieuze toekomst
Ik word niet meer beter.

Uw koninkrijk kome.

De illusie is stukgevallen
De pijnlijke waarheid schuurt

Ik hou vol te voelen
Niet een ander te verwijten

leidt mij niet in verzoeking.

Ik kan de verwijdering niet overbruggen
Het doet nog teveel pijn

Delen gaat nog niet
Ik wandel alleen op dit pad

Geen gemakkelijke oplossing sta ik toe
‘Je kan toch dit of dat’
‘Ook in het water schijnt te zon’

In therapie hoopte ik te genezen
Weer heel te worden.

Een stukje is gelukt
Blijft de allergie voor stress, de gewoontes, de depressies.

Heer ontferm u.

Wat ik wil, hoe ik wil leven lukt niet.
Onmiddellijk komen de spoken spoken
En slaan alles stuk.

Ontferm u over mij.

Geluk komt en roept repercussies op
In de vorm van depressie en wanhoop.

Teveel werken en onmacht om..
Wisselen elkaar af.

En wees mij genadig.

Dit is hoe het is
Ik kan het niet veranderen.

Want van u is de heerlijkheid.

Ik geef het op.

Amen.