Freeimages.com 35275 SXC

Is zwijgen goud?

De laatste dagen ben ik daar flink over aan het nadenken: wat als…. Ik gewoon was blijven zwijgen, niet de onderste steen boven wilde halen?
Helen is namelijk een pijnlijk proces. ‘Gewoon’ leven kan daardoor in de verdrukking raken. Wanneer ben ik voor het laatst naar een feest geweest? Wanneer eens uit met vriendinnen? Het is gewoon hard werken en aangezien ik ook gewoon voor de kost zorg, heb ik een soort van dubbele baan. Hoe fijn zou het zijn als ik na mijn werk gewoon op de bank gezellig kon doen. Vrijdag lukte het even. Ik zat in de huiskamer, muziekje aan, kaars, glaasje wijn en ik was voor de lol een beetje aan het tekenen. Dochter kwam binnen en vroeg: ‘waarom zit je te tekenen?’ Ik: ‘ o, gewoon, omdat ik het leuk vind.’ ‘Gelukkig’, zei ze, ‘ik was al bang dat het weer iets met je trauma te maken had.’ Pijnlijk en opluchtend tegelijk. Pijnlijk omdat het zo is en opluchtend omdat ik het af en toe ook anders kan.

Dus: blijft de vraag: is het niet beter om alles maar onder de pet te houden? Afgezien van het feit dat dit soms moeilijk te sturen is: wat boven komt, komt boven, wat versteend blijft, blijft nog even versteend, ik bedoel: soms komt er iets boven wat je niet wil of blijft verborgen wat je wel naar buiten zou willen trekken, is het ook zo dat je met je wil niet alles kunt bepalen en heb je vaak niet te kiezen in wat wel of niet naar boven komt. Hoe je ermee omgaat: wel.

Ik stuitte vanmorgen op een wetenschappelijk onderzoek van James Pennebaker (psycholoog en hoogleraar aan de universiteit van Texas). Hij onderzocht wat er gebeurde wanneer mensen die traumatische ervaringen hadden meegemaakt (met name verkrachting en incest) hun ervaringen geheim hielden.
Ik citeer nu uit het boek ‘de kracht van kwetsbaarheid’ van Brené Brown (pag. 87):

‘Het onderzoeksteam ontdekte dat niet over de traumatische ervaring praten of het geheim niet met iemand delen, in sommige gevallen schadelijker was dan de gebeurtenis op zich. En omgekeerd bleek ook dat wanneer mensen hun ervaringen en verhalen wel met anderen deelden, hun lichamelijke gezondheid verbeterde, het aantal bezoeken aan de huisarts afnam en de productie van stresshormonen aanzienlijk afnam.’

Bam, daar sta ik met mijn schadelijke 48 jaar zwijgen. Gelukkig is dat voor mij voorbij. Of alles weer heel wordt weet ik niet, hoeft niet, een paar barstjes en scheuren zijn prima, als het maar stroomt.

De tegeltjeswijsheid: ‘delen is helen’ is dus wetenschappelijk waar.
Toch fijn te weten, ook nu er zoveel meer openbaar wordt over trauma en verwerking en tegelijkertijd de tegenbeweging die vindt dat het allemaal wat stiller mag, van zich laat horen.

Liefs,

Geluk in een ongelukkige wereld

December……
Licht, liefde, warmte, gezelligheid.
Deze kerst ben ik niet alleen, samen met partner, kinderen en familie hopen we op een goede tijd.
Het is wel eens anders geweest. En ik weet dat juist deze maand een verschrikkelijke tijd is voor heel veel mensen.

Vluchtelingen die op sandalen ergens de wintermaand proberen te overleven, oorlog, eenzaamheid, ziekte, huiselijk geweld, kinderporno, herinneringen uit een traumatische jeugd die weer gaan leven, juist nu.

Ik sluit mijn ogen niet en luister naar verhalen. Ik word er verdrietig en soms wanhopig van. Wat kan ik anders? Mijn ogen en hart sluiten en het tuincentrum leegkopen? ‘je hebt er niets aan van een afstandje mee te lijden’ ‘Je hebt ook recht op geluk’. Deze uitspraken raken me niet.

Ik ben het er niet mee eens. De wereld is één. Het is een illusie te denken dat je voluit gelukkig kunt zijn wanneer er zoveel onrecht en geweld is in de wereld. Heal the world blijft een icoon van inzicht en liefde voor iedereen die leeft. De realiteit toont dat het nog lang niet zo ver is. Het duurt zo lang….

Wat mij raakte afgelopen week: gevluchte gezinnen in de kou zonder uitzicht op een thuis, een goede vriend uit Irak wiens asielaanvraag is afgewezen (Irak is veilig genoeg), de verhalen over overleefd misbruik en geweld, de eenzaamheid, de rechercheurs uit Twente die de beelden van kinderpornonetwerken doorspitten voor onderzoek en zo de inktzwarte kant van onze veelgeprezen Europese cultuur op hun netvlies krijgen in de vorm van kinderen die gillen van pijn en angst.

Is ieder mens geboren met licht in zich? Soms makkelijk, soms moeilijk te geloven.
Wat gebeurt er als dat licht dooft? Wie dooft dat licht?

Vragen heb ik te over, antwoorden niet zoveel.

In de boeddistische wereld is er een prachtige groet:

Namasté.
‘Ik groet het Goddelijke in je’

Zullen we daarmee beginnen? Het Goddelijke in de ander, ook al is die nog zo anders en begrijp je die totaal niet, groeten?

Ik ga een lichtje laten branden voor mijzelf, voor anderen. Naast de gewone praktische dingen die ik kan doen voor anderen, ben ik vooral stil over zoveel contrasten in deze wereld.
Soms raakt in alle gebrokenheid even de hemel de aarde.

Namasté

Eindelijk slapen

Dit klinkt alsof ik nooit slaap.
Gelukkig is dat niet zo. Als ik in bed ga liggen ben ik in no time vertrokken naar dromenland. Maar… er hoeft maar iets te gebeuren: de hond die zucht, een huisgenoot die naar het toilet gaat, of ik ben klaar wakker en kan dan niet snel meer in slaap komen.

Tot voor kort dan.
Vorige week had ik weer eens een Grote Crisis waarin er een tsunami aan verdriet en pijn naar boven kwam uit de onderbewuste krochten van mijn brein. En ja hoor, het had weer met het misbruik op kinderleeftijd te maken.
Die Grote Crisis duurde een paar dagen. Nu ebt het nog een beetje na.

Ik heb hulp gevraagd en gekregen vanuit de lotgenotengroep waarin ik zit. Het steun die ik vanuit die groep krijg is hartverwarmend en simpel:
Berichtjes waaruit begrip, herkenning en liefde blijkt.
Klein mogen zijn: want de Crisis komt uit een klein kind dat is was toen ik werd beschadigd, dus de emotie is ook van een klein kind.
Advies: vanuit ervaring, dus adequaat.
Daardoor durfde ik los te laten, toe te laten en kon ik weer opstaan.

Wel heftig: zo zat ik huilend in de auto, en zo zat ik sinterklaasliedjes te zingen met mijn leerlingen. In de ochtend eerst een uur huilen voordat ik opstond en dan gaan werken. Een tropenweek.

Maar ook: er is een wonder gebeurd:
Ik word er niet meer wakker van wanneer mijn partner opstaat als ik slaap en evenmin hoor ik hem ’s avonds laat thuiskomen als ik al in bed lig.
Ik word niet met schrik wakker van geluiden.
Als ik eens midden in de nacht wakker wordt, duurt het maar even voordat ik weer inslaap.

Voor het eerst sinds ik me kan herinneren is dit zo. Als kind al kon ik pas slapen wanneer het helemaal rustig was. Kwam er een vriendinnetje logeren dan sliep ik pas nadat zij in slaap was gevallen.
Dit is hoe een verborgen trauma je leven stuurt.

De ervaring van afgelopen week geeft me hoop:
Oude patronen kunnen loslaten na verwerking.
Leven zonder overspannenheid is mogelijk.100_2753

Waarom kindermisbruik zo erg is

Vorige week was er de opening van de tentoonstelling: kracht uit geweld in het gemeentehuis van Vriezenveen.
Hier kun je luisteren naar mijn bijdrage aan de opening daarvan en enkele kunstwerken zien.
Remember your Wings II Marie Louise donkerder-2

Als ik denk aan kindermisbruik dan komen er flarden van gedachten in mijn hoofd op als:
‘Vleugellam geslagen Ziel’, of (Herman van Veen):
‘Wie heeft het licht in je ogen gedoofd’.

Vorige week is in onze familie een kindje geboren. Als je die foto’s ziet, dan zie je een volkomen tevreden, glimlachende baby die helder de wereld in kijkt. Een pareltje.

Kinderen leren heel veel wanneer ze opgroeien. Ze nemen alles op wat de buitenwereld geeft. Ze houden van licht en ruimte, van spelen, van fantaseren, dat alles is als voedsel voor de ziel. Ze vergroeien hiermee met hun eigenheid, ze verzamelen veel geestelijke energie voor de volgende stap in hun ontwikkeling en ervaren wat leven is.

Bij kindermisbruik, wordt dat stralende licht gedoofd. Er komen donkere wolken tussen het kind en het heldere licht wat van hem of haar is. Het kan niet meer schijnen. Het kind leert dat het helemaal niet veilig is om te schijnen. Er wordt in de kiem gesmoord wat wil groeien en ontwikkelen.

De dader, het misbruik, de pijn, het overschrijden van grenzen die op jonge leeftijd nog zo heel kwetsbaar zijn, beschadigt een gezonde ontwikkeling, een realistisch zelfrespect en het vermogen het eigen leven op waarde te schatten en de eigen energie als centrum van het eigen leven te stellen. Wat voor mensen met een onbezorgde jeugd volstrekt normaal is wel te doen. En terecht.

Als het misbruik voortduurt, geeft dat ernstige psychische en lichamelijke ziekten. De demonen kennen geen tijd en blijven saboteren. Ze zorgen voor een moeilijk leven waarin het soms een onmogelijke titanenklus is om door te gaan en ‘normaal’ te doen.

Ook relatief eenvoudig misbruik en het overschrijden van de natuurlijke grenzen van een kind kan tot ernstige problemen leiden. Op jonge leeftijd is de seksualiteit van een kind een no-go-area. Het is een gebied dat nog lang niet rijp is om aangeraakt te worden. Gebeurt dat toch, via misbruik, dan gaat er iets stuk. In ieder geval de natuurlijke grens van het zelf en de nog verscholen seksualiteit. Als in de puberteit de seksualiteit wakker wordt, dan weet niemand dat die beschadigd is. De seksualiteit van de dader met zijn of haar geweld, komt tussen de persoon en haar/zijn eigen seksualiteit in te staan. En het innerlijke gevoel, de eigenheid is dan niet meer van de persoon zelf. De opgedrongen, gewelddadige seksualiteit van de dader zit ertussen. Hoe vleugellam wil je zijn. Er komen gevoelens van waardeloosheid naar boven. Wat ben ik waard? Als je geluk hebt, ontmoet je een fijne partner. Zo niet, dan komen er nog meer trauma’s bij door verkeerde relaties met psychisch of lichamelijk geweld. Wist je dat meer dan de helft van de prostituees een verleden heeft van misbruik en/ of incest?

Kom bij mij niet aan met quotes als:’het is al zo lang geleden’, of ‘zou je nu maar eens aan iets anders denken?’, of: ‘ga toch eens leven’. Dit is mijn leven en mijn demonen zal ik naar het licht brengen ook als ze te walgelijk zijn om aan te zien.
Wanneer ik hoor dat het zoveelste grote pornonetwerk is opgerold, wanneer ik zie dat zoveel kinderen van af hun vroegste jeugd beschadigd zijn, terwijl ik weet wat het kapot maakt in het leven van een kind, dan zeg ik: Het zal je kind maar zijn. Laat je stem horen, zwijg niet bij misbruik en vind de moed om te luisteren zodat je de overlevers van misbruik niet nogmaals in de kou laat staan.