Drama en trauma

Veel mensen met een nog niet geheeld trauma leiden een dramatisch leven.
Het hangt van je persoonlijkheid af in hoeverre de omgeving er last van heeft, maar voor jezelf is het leven een rollercoaster zonder dat je daar iets voor hoeft te doen.
Alleen al boodschappen doen, of een auto horen die remt, iemand die aanbelt, kan een trigger zijn waardoor je van alledaagsheid verhuist naar een wereld waarin angst en paniek heerst en waaruit je als in een film van RTL 7 je leven moet riskeren om het er levend van af te brengen.

Alleen… In het werkelijke alledaagse leven waarin je zit, is geen drama, is er niemand om te bevechten, hoef je niet te vluchten…. Terwijl alles in je zegt: vlucht, het is hier niet veilig, of: versla de vijand, vecht.
Tegen wie dan? De vijanden, het gevaar zit in je herinnering. Je kunt er niets mee in het gewone leven. Je lijf, je hormoonstelsel geeft wel alle signalen af van vluchten of vechten.

Er zijn een paar oplossingen die je vaak onbewust bedenkt:

Bijvoorbeeld: je innerlijk is drama, je gewone leven niet, nou, om hiermee om te gaan creëer je een leven dat redelijk dramatisch is. Je zoekt negatieve partners, doet aan gevaarlijke sporten, gaat ruzie maken en boos doen, enzovoorts. Zijn in ieder geval je innerlijke en uiterlijke leven in balans. Met andere keuzes zou je gezien je aard en talenten een heel ander leven kunnen hebben.

Een andere oplossing is: ontkenning. Je oefent je gek om al die angst en paniek eronder te houden. Je wilt het niet voelen, te eng. Je gaat heel hard werken zonder rust. Je stort je op je carrière of een ideaal en staat eenvoudigweg niet toe dat er iets naar buiten komt van wat er in je zit. Er zijn mensen die dit hun hele leven volhouden, totdat ze zelf zwak worden door ouderdom of ziekte. Zie de oorlogsslachtoffers die Nederland na WO II hebben opgebouwd. Harde werkers, idealistisch, ze hebben veel voor elkaar gekregen. Pas op latere leeftijd kwamen de spoken uit het verleden keihard naar boven.

Nog een oplossing is: kopiëren. Je eigen leven is raar, dat van anderen niet, zo te zien. Als je nu maar goed oplet en ziet hoe zij het doen, misschien slaagt jouw leven dan ook wel, op den duur. Je kopieert het gedrag en de manier van leven naar jezelf. Je geeft eigenlijk jezelf op en leeft een leven dat je aantrekkelijk lijkt, zonder jezelf, want dat is te pijnlijk of te ingewikkeld.

Een volgende oplossing is: de weg naar acceptatie en heling. Een lange weg vol hobbels en valkuilen, depressie en burn-out. Maar wel een weg waarin door dit Sisyphus werk uiteindelijk je oorspronkelijke ik met de vitaliteit die erbij hoort een kans krijgt de ruimte in te nemen die het nodig heeft en waar het recht op heeft.

Ik heb geen oordeel over een weg die iemand kiest. Alleen compassie voor de pijn die is aangedaan. De moeilijkheden kunnen te groot zijn om ermee om te kunnen gaan. Bovendien worden de meeste keuzes onbewust gemaakt.
Wat ik wel weet is dat je zonder hulp er niet uit komt. Je geest is te slim en kan je zo voor de gek houden. Je hebt een spiegel nodig die laat zien en die je helpt de oude gewoonten los te laten en een nieuwe weg te nemen, als je dat wilt.