Foto sessie

Gisteren reisde ik af naar Haarlem, de grote kerk om daar een foto te laten maken van mijzelf terwijl ik een bord in mijn handen houd met daarop een quote van een uitspraak van de dader die mij nu 50 jaar geleden bedreigde en verkrachtte.
Natuurlijk had ik erover nagedacht wat erop zou komen. Nu kon ik me het begin van zijn woorden toen hij me bedreigde herinneren, maar de rest verdween in een soort twilight achting bobbelige substantie waarin opeens langzaam onherkenbaar vervormde woorden werden uitgesproken.
Wat zei hij nou precies? Hoe zet ik de quote die mij zo bang heeft gemaakt op papier zonder de waarheid geweld aan te doen?

Ik had daar vage idee├źn over, maak vertrouwde erop dat ik op het moment zelf wel de goede woorden zou vinden.

Ik kwam aan bij de kerk en ging zoeken naar stichting Revief. De stand vond ik snel , en schreef me in bij een vrijwilligster die ik nog kende van een bijeenkomst van de rode tent.

In een sfeervolle ruimte waarin een bord hing over minderbedeelde kindertjes en hun moeders, toepasselijk, werd ik opgevangen door een andere vrouw. Zij vertelde mij hoe alles in zijn werk zou gaan, en ik ging oefenen op een vel papier. De tekst kwam er nu luid en duidelijk uit. Daarna zette ik het met een permanent stift op karton. Ik voelde me krachtig met een houding van: kom maar op!
Daarna werd ik naar een andere ruimte gebracht waar de foto gemaakt zou worden. Nog even wachten in de kerk. Ik raakte aan de praat met de voorzitter van de vereniging. Dat was mooi, want nu kon ik haar meteen mijn gedichtenbundel met cd geven. Het is geweldig dat zoveel vrouwen die zelf ook een ‘verleden’ hebben zich zo inzetten voor de goede zaak. Zij was nieuwsgierig naar mijn quote. Ik liet haar het bord zien. Zo zwart op wit kwam het behoorlijk heftig over. Veel heftiger dan ik het in gesprekken kon overbrengen.
Ik raakte ontroerd en voelde me klein en kwetsbaar. Kreeg een warme omhelzing.
image

Daarna was het tijd voor de foto. De fotografe maakte de foto’s. Ik bekeek ze op het display van haar camera. Sjonge, wat zag ik er slecht uit. Vermoeid, dikke wallen onder de ogen, rode vlekken in de hals en dan die tekst voor mij……. Toch andere foto’s gemaakt zonder die rode vlekken, gecamoufleerd door een sjaaltje. Ik zag er slecht uit. Nu ja, zo is het dan blijkbaar. De laatste dagen, met bezig zijn met het verleden, de emoties en spanning die dan naar boven komen eisen toch hun tol en zijn zichtbaar in mijn gezicht.

PU09-01 - kopie

Toen was het weer voorbij. Ik bleef nog een beetje rondhangen in de kerk en brandde een kaarsje voor alle misbruikte kinderen in de dagkapel en pinkte nog een traantje weg.
Daarna naar huis. Ik moest nog boodschappen doen. Voelde me wiebelig, en haalde pizza’s voor het avondeten. Niet in staat meer tot praktisch werk. Na het eten viel ik op de bank in slaap, en werd pas om 23 uur wakker. Eindelijk had ik kunnen ontspannen.

Toen ik in bed lag, die nacht, kwam er een beeld in mij op over het moment van 50 jaar geleden dat de dader mij bedreigde. Het moment dat ik gevangen had in de quote.

Dit was de innerlijke dialoog met de dader:

‘ hee dader, ben je niet moe
van het omhooghouden van dat mes?
Van het eindeloos dreigen?
Hou daar maar mee op, het hoeft niet meer.

Hee dader, wat blijf je maar schreeuwen?
Zou je daar niet eens mee stoppen?
Je hoeft het niet meer te doen hoor.

Hee dader, word je niet star en stijf van
Het doordrukken van die wil van jou.
Je mag ermee ophouden.

Hier is een bed.
Ga maar uitrusten.
Doe je ogen dicht en ga voor eeuwig slapen. ‘

De sfeer in die dialoog was rustig, vriendelijk en vredig.
Geen haat en nijd meer, of verdriet. Vrede.
Het was alsof hij van hout was geworden.
Een beeld en minder levende werkelijkheid.

De volgende dag kwam de oude angst los die ik gevoeld heb als kind, die ik toen, nu 50 jaar geleden niet kon voelen omdat het enige wat ik wilde was: overleven. Bibberen, trillen en klappertanden.

Ik ben blij dat ik naar Haarlem ben geweest, ben blij met de vrijwilligers die dit mogelijk maakten, blij met de mensen om mij heen met wie ik het kan delen, blij met de lotgenoten die zoveel voor me betekenen in het proces.