Oorlog in Gaza, waarom ben ik van slag?

Waarom raakt deze oorlog mij zo, dat dat het laatste is waar ik aan denk voordat ik in slaap val, en mijn eerste bewustzijn vormt in de vroege ochtend?

. Niemand in mijn omgeving begrijpt meer waarom ik me zo druk maak over een oorlog waar ik part noch deel aan heb. Ik houd me in met posten op Facebook om niet nog meer mensen van me te vervreemden. Als Nederlander, pro-Israël opgevoed, zoals bijna iedereen van mijn generatie, zie ik mezelf veranderen. Boos, kwaad op Israël, op de politiek, op de stilte, op de vrolijke zomer.

Omdat ik besef dat ik hier vanuit een zo comfortabele positie mee zit te lijden waar niemand iets mee opschiet, ben ook ik gaan kijken naar de oorzaak. Ik bespreek er hier, binnen de context van dit blog, één van.

Als kind heb ik geweld meegemaakt, en ben getraumatiseerd. Het zien van de angst, paniek in de ogen van de kinderen uit Gaza, roept veel in mij wakker. Er wordt zoveel kapotgemaakt, in de basis, bij kinderen die niet weerbaar zijn, een heel volk die gevangen zit in een strook en wordt kapotgeschoten.

Ik kan niet meer helder denken, gevoelens van kwaadheid en zucht naar wraak voel ik in mij opkomen. Het erge van oorlog is dat je leert te haten, zei mijn vredelievende moeder, die in de kwetsbare puberleeftijd de oorlog bewust heeft meegemaakt in vele facetten. Op latere leeftijd heeft ze een cursus Duits gevolgd.

Er is een vorm van haat, racisme, discriminatie die mij woest maakt. En dat is wanneer mensen worden veroordeeld, mishandeld, gemarteld, gedood wegens het feit dat ze zijn zoals ze zijn geboren. Om iets waar ze niets aan kunnen doen, omdat ze zo, op die plek, in dat gezin, als jongen of meisje, met die godsdienst, gewoontes, cultuur,op aarde zijn. Om hun kleur, afkomst, seksuele geaardheid, religie, intelligentie, fysieke aantrekkelijkheid, vul maar in.

Discrimineer ik zelf niet, nu ik dit zo goed weet? Was het maar waar. Ook ik zet plusjes en minnetjes bij mensen, hoe ze reageren op de dingen die ik belangrijk vind. Goed of fout, in mijn ogen. Moet nog heel veel leren van geweldloze communicatie, wat begint met luisteren zonder oordeel of vooronderstelling.

Muggenzifterij? Misschien. Aan de andere kant zie ik in de grote conflicten, en ook in de kleine trouwens, dat mensen reageren vanuit hun eigen pijn, trauma of tekort. Ik weet er alles van, met mijn raar verlopen leven. Het lost niets op, maakt dingen erger en er wordt niet gehandeld vanuit puur wat de situatie nodig heeft. Terwijl de oplossingen voor vrede praktisch gezien voor de hand liggen, kunnen ze niet worden uitgevoerd wegens de innerlijke problemen, zoals (onbewuste) angst, haat, superioriteitswaan van mensen. Die worden niet gezien als oorzaak van ellende, maar als vaststaande feiten.

De identificatie met eigen perspectief is een gevaarlijk waanbeeld. Gaza is er een voorbeeld van. Hoe kom ik hieruit? Dit is bijna niet mogelijk. Het begint met de acceptatie dat ik vanuit mijn eigen kader, geschiedenis, etc. de wereld interpreteer, plus het bewustzijn dat dit niet de hele waarheid is. Je draagt a.h.w. je eigen wereldbeeld onder je arm mee. Vanuit dit bewustzijn dat je gevangen zit in jezelf, de wetenschap dat jouw waarheid een klein deeltje is, kan er iets moois gebeuren. Raar maar waar: door de acceptatie van je eigen gevangenis ontstaat vrijheid.

Neemt niets weg van het feit dat het verschrikkelijk is wat er gebeurt in Gaza, en op zoveel plekken in de wereld en dat het goed is je best te doen je tegen het kwaad te verzetten.