Buik

Die buik, die verschrikkelijke buik.
Zolang als ik me kan herinneren heb ik problemen met dat deel van mijn lichaam.
Nooit kijk ik er vriendelijk naar, of heb ik het idee dat die een meewerkend deel van mijzelf is.

Het eerste manco: het is te dik. Dat vind ik nu, dat vond ik toen ik 18 was, en maatje 36 had.
Ik durfde niet de straat op met een korte rok en een aansluitend shirtje, omdat ik het idee had dat die buik uitpuilde. Wat niet waar was: bijna 1.80 m lengte en superslank.

Een jaar durfde ik een bikini te dragen. Daarna niet meer: buik was te wit, en bleef wit. Wit en dik, in mijn ogen, ik kon het niet aanzien. Ik heb mezelf jarenlang afgemat met buikspieroefeningen, om ervoor te blijven zorgen dat buik plat bleef.

Wanneer mijn buik onzichtbaar was, en nergens tegen protesteerde, kon ik ermee leven. Maar wanneer er spanning was, zwol dat onzichtbare op tot zwangere dikte, en leed ik aan pijnlijke krampen. Zou het kanker zijn. Ja, dat was het. Zeker weten. Uit angst durfde ik me niet te laten onderzoeken, maar de overtuiging zat in mijn hoofd.

Jaren later, na eindeloos tobben met diëten, therapieën, toch maar laten onderzoeken. Niets aan de hand: waarschijnlijk een prikkelbare darm. Daar zit je dan…. Wat nu?
Ik was er klaar mee, met de haat naar buik, met de kritische blik naar mijn lijf, met de vervelende buikspieroefeningen om mijn buik plat te houden.

Zou toch het misbruik van jaren geleden er mee te maken hebben? Eens vragen bij lotgenoten. Hebben zij een fijn contact met hun buik? Nou, nee, de observaties lopen uiteen van regelrechte haat tot angst voor wat er in die buik verborgen zit.

Arme buikjes. Die alles maar dragen, toch elke dag geduldig verteren wat we tot ons nemen. Protesteren ze eens, omdat ze teveel op hun bordje krijgen, worden ze afgescheept met haat en afwijzing….

Om het contact met buik een nieuwe wending te geven, besluit ik een actieve houding aan te nemen in de relatie.
Ik heb nog een goede biologische huidolie staan, die ruikt naar sesam en waar je bijna een likje van zou nemen. Voornemen: elke dag krijgt mijn buik een massage: in de ochtend en in de avond.
Mijn buik doet pijn tijdens de massage, ik krijg steken, en doe het iets rustiger, met liefdevolle bewegingen. Na de massage voelt het toch heerlijk, en ik durf voor het eerst ernaar te kijken zonder automatisch mijn buik een beetje in te houden.

Gisteren had ik een gesprek met mijn partner over dit onderwerp. Hij is iemand die veel weet. Zo kon hij mij vertellen dat in de oosterse filosofie de buik een centrale plek inneemt: daar zit je hara, het centrum van je kracht en je levensenergie. Wanneer je beter, sterker contact met je hara krijgt, dan stimuleer je je zelf-kracht, en ook het vermogen om innerlijke wonden te genezen.

Dit beeld past ook wel bij mij: de angst ervoor te gaan staan wie ik ben. Wie ben ik helemaal dat ik de pretentie heb iemand te zijn, en dat schaamteloos neer te zetten? Oei, oei, pijnlijk….
Twee kanten van dezelfde medaille: innerlijke wond en bron van kracht.

Dit wordt een interessante relatie. Mijn belangstelling is gewekt, en ik ga door met masseren van dit verwaarloosde, miskende lichaamsdeel.